مقاله پهنه بندي خطر زمين لغزش با استفاده از روش تحليل سلسله مراتبي (AHP) (مطالعه موردي حوضه آبخيز چلاو آمل) که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۸۹ در جغرافيا از صفحه ۱۸۱ تا ۲۰۳ منتشر شده است.
نام: پهنه بندي خطر زمين لغزش با استفاده از روش تحليل سلسله مراتبي (AHP) (مطالعه موردي حوضه آبخيز چلاو آمل)
این مقاله دارای ۲۳ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله زمين لغزش
مقاله پهنه بندي
مقاله مدل AHP
مقاله سيستم اطلاعات جغرافيايي
مقاله حوضه چلاو

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: اميراحمدي ابوالقاسم
جناب آقای / سرکار خانم: كامراني دلير حميد
جناب آقای / سرکار خانم: صادقي محسن

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
حوضه هاي شمالي کشور از جمله مناطقي هستند که ميزان درصد زمين لغزش آنها به طور نسبي زياد بوده و همچنين ترکيب عوامل طبيعي و انساني باعث وقوع خسارت هاي زياد ناشي از اين پديده شده است. بررسي عوامل موثر در وقوع زمين لغزش هاي يک منطقه و پهنه بندي خطر هاي حاصل از آن مي تواند کمک موثري در کاهش خسارت هاي حاصل از اين پديده با دوري جستن از اين مناطق بنمايد، با اين هدف لازم است تا نقشه پهنه بندي خطر زمين لغزش براي اين مناطق تهيه گردد. روش کار به اين صورت انجام گرفت پس از بررسي هاي ميداني و تهيه لايه هاي اطلاعاتي از طريق نقشه ها و منابع موجود، عوامل موثر در وقوع زمين لغزش هاي حوضه بررسي شده و مهم ترين عوامل موثر به ترتيب: زمين شناسي، خاک شناسي، عناصر خطي، شيب، بارش، کاربري اراضي و ارتفاع شناسايي شدند. پس از اينکه لايه هاي اطلاعاتي مربوط به هفت عامل در محيط Arc GIS و با کمک نرم افزار ExpertChoice تهيه شد، هر کدام از اين لايه ها با لايه اطلاعاتي پراکنش زمين لغزش ها  OverLayoutشدند.
در ادامه با توجه به کيفي بودن عوامل موجود از روش تحليل سلسله مراتبي (AHP) براي تعيين وزن عوامل مختلف استفاده گرديد. نتايج مشخص گرديد که وزن معيارهاي هفت گانه زمين شناسي،خاک شناسي، عناصر خطي، شيب، بارش، کاربري اراضي و ارتفاع به ترتيب ۰٫۴، ۰٫۲۲، ۰٫۱۶، ۰٫۱۱، ۰٫۰۴۵، ۰٫۰۴۵، ۰٫۰۲ است .بنابراين نتيجه گرفته مي شود که اثر زمين شناسي در منطقه از بقيه عوامل بيشتر بوده و بعد از آن به ترتيب خاک شناسي، عناصر خطي، شيب، بارش، کار بري اراضي و ارتفاع مي باشند. در نهايت با ضرب هر معيار در شاخص آن در هر منطقه و جمع اين اعداد ضريبي به نام M تعريف گرديد که نشانگر خطر منطقه مورد نظر نسبت به زمين لغزش است. مقدار اين ضريب بين صد تا صفر بوده که صفر نشان دهنده بي خطر بودن منطقه و ۱۰۰ نشانگر حداکثر خطر است ولي براي پهنه بندي خطر مي توان حد فاصل بين ۰ تا ۱۰۰ را در چهار قسمت به صورت نوار هاي بي خطر، خطر کم، خطر زياد و خطر بسيار زياد طبقه بندي کرد که اين کار در محيط  Arc GISانجام شده است.