سال انتشار: ۱۳۸۷

محل انتشار: اولین کنفرانس بین المللی بحران آب

تعداد صفحات: ۱۴

نویسنده(ها):

ساسان شمس نجاتی – کارشناس ارشد ارزیابی و آمایش سرزمین و کارشناس محیط زیست اداره کل حفاظت
یوسف رهنما مقدم –
سرور شمس نجاتی –

چکیده:

ارزیابی توان اکولوژیک کاربری سرزمین تعیین کننده قابلیت بالقوه سرزمین در توسعه است که در مراحل اولیه آمایش سرزمین و پس از مراحل شناسایی و تجزیه و تحلیل و جمع بندی منابع و پیش از ارزیابی توان اقتصادی و اجتماعی و در قالب مدلهای کاربری اراضی جهت نائل شدن به توسعه پایدار در سطح ملی و منطقه ای مطرح است. در این میان مقادیر بارندگی و کمیت آب در دسترس از جمله منابع دارای اهمیت بالا است که نقش کلیدی دارد. کاربریهای مختلف که در مدلهای کاربری اراضی مورد استفاده است نیازمندیهای مختلف به این منبع دارند. توجه به این عامل در کشور که در محدوده خشک و نیمه خشک واقع گردیده لزوم توجه و اهمیت مدیریت منابع آب را مشخص می نماید. از اینرو در این مطالعه با این دیدگاه با به بکارگیری شاخص خشکسالی استانداردSPI که از جمله شاخصهای ساده و انعطافپذیر در خشکسالی هواشناسی است و با بهره گیری از داده های ایستگاههای بارانسنجی در سطح شهرستان در دوره ۱۱ ساله و مقیاس زمانی سالانه با کاربرد سیستم اطلاعات جغرافیایی و میانیابی داده ها با روش IDW در ابعاد شبکه ۵۰۰*۵۰۰ متر به منظور شناسایی پهنه هایی که بیشترین آسیبپذیری از این پدیده را دارند نمودیم. نتایج این مطالعه مشخص نمود که بیشترین آسیبپذیری از این پدیده در بخش غرب شهرستان و در بخش خورش رستم می باشد که در فرمت رقومی و شبکه و مختصات UTM و پهنه هایی با درجات متفاوت از این پدیده تعیین گردید که لزوم اجرای طرحهای توسعه متناسب و سازگار با کمیت آب و آسیبپذیری از این پدیده را میطلبد.