سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: سومین کنفرانس بین المللی مدیریت جامع بحران در حوادث غیرمترقبه

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

نرجس صراطی –

چکیده:

سیل به عنوان یکی از مهمترین بلایای طبیعی بیشترین فراوانی را نیز در این میان به خود اختصاص داده است. اما در حوضه های شهری معمولاً علت وقوع سیل مشترک است. شهرها در جریان رشد و توسعه خود در محیط هیدرولوژیکی طبیعی اختلال ایجاد می کنند و در بی نظمی خود صدمه می بینند. یکی از راهکارهای کاهش خسارت، پهنه بندی پتانسیل سیلخیزی اراضی است که می تواند در تدوین راهکار مناسبی برای سیاستگذاری های میان مدت و بلند مدت در بهره برداری بهینه از اراضی نقش ویژه ای داشته باشد. حوضه مورد مطالعه ، با مساحت ۱۵۵٫۷۴ کیلومتر مربع که بخشی از کلان شهر تهران می باشد نیز هر از چند وقت یکبار با این بلای طبیعی مواجه می شود که به علت پر تراکم بودن بافت شهری آن خسارتهای جانی و مالی فراوانی را به بدنه جامعه تحمیل می کند.تهران بزرگترین شهر و پایتخت ایران در بخشهایی با پدیده سیل مواجه است. حوضه آبریز دربند –گلابدره از جمله حوضه های مشرف بر شمال تهران است که سیلاب آن بخشی از تهران را تهدید می کند.