مقاله پيشرفت آکادميک اعضاي هيات علمي زن در دانشگاه علوم پزشکي شيراز که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۸۸ در مجله ايراني اخلاق و تاريخ پزشكي از صفحه ۷۷ تا ۸۹ منتشر شده است.
نام: پيشرفت آکادميک اعضاي هيات علمي زن در دانشگاه علوم پزشکي شيراز
این مقاله دارای ۱۳ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله اعضاي هيات علمي زن
مقاله ارتقاي مرتبه دانشگاهي
مقاله دانشگاه علوم پزشکي شيراز

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: مرتضوي سيدمحمدجواد
جناب آقای / سرکار خانم: شكرپور نسرين

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
امروزه حتي در کشورهاي صنعتي و پيشرفته ارتقاي علمي اساتيد زن با چالش هاي بسياري مواجه است. در اين ارتباط با وجود اين كه تعداد دانشجويان دختر در اين کشورها هر ساله در حال پيشرفت بوده است، در طي دو دهه گذشته تنها تغيير بسيار اندکي در رتبه هاي علمي اساتيد پزشکي زن آن ها صورت گرفته است. هم چنين موارد متعددي از تبعيض جنسيتي (sexual discrimination) و حتي آزارهاي جنسي (sexual harassment)  در استادان زن کشورهايي نظير آمريکا گزارش شده است. بدين ترتيب، برخي محققان در اين کشورها از وجود موانع جدي اما نامريي بر سر راه ارتقاي علمي اساتيد زن تحت عنوان سقف شيشه اي (Glass Ceiling) يا زمين چسبناک (Sticky Floor) ياد کرده اند. در اين مطالعه با درنظر گرفتن اين نکته که در ايران به ويژه پس از پيروزي انقلاب اسلامي، فرصت هاي قابل توجهي براي ورود زنان به عنوان جمعيتي تاثيرگذار در تمامي عرصه هاي علمي فراهم گرديده است، براي اولين بار در کشور روند ارتقاي علمي اساتيد زن در دانشگاه علوم پزشکي شيراز به عنوان يکي از بزرگ ترين دانشگاه هاي کشور بررسي گرديده است. در اين راستا به تمامي عوامل تاثيرگذار به ويژه عوامل اجتماعي و اقتصادي توجه شده است. بدين منظور ۱۰۰ نفر از اعضاي هيات علمي زن نسبت به تکميل پرسشنامه هايي که قبلا روايي و پايايي آن ها تاييد شده بود، اقدام نمودند. به علاوه، اطلاعات دقيق مربوط به ارتقاي مرتبه دانشگاهي تمامي ۶۲۷ نفر عضو هيات علمي (شامل ۲۲۰ زن و ۴۰۷ مرد) شاغل در دانشگاه علوم پزشکي شيراز در ابتداي نيمسال دوم سال تحصيلي ۸۸- ۱۳۸۷ جمع آوري گرديد. نتايج حاصله نشان دهنده کوتاه بودن چشمگير مدت زمان توقف براي ارتقا به مرتبه علمي بالاتر در اعضاي هيات علمي زن دانشگاه علوم پزشکي شيراز بود. هم چنين ميانگين زمان توقف در مرتبه استادياري و دانشياري براي اعضاي هيات علمي زن کوتاه تر از همتايان مرد آن ها بود (P<0.01). با توجه به يافته هاي اين مطالعه و گزارش هاي رسمي منتشره در ايالات متحده، درصد اعضاي هيات علمي زن در دانشگاه علوم پزشکي شيراز بزرگ تر از اين نسبت در دانشکده هاي پزشکي ايالات متحده آمريکاست. به همين ترتيب، سهم زنان در مديريت گروه هاي آموزشي و هم چنين تصدي معاونت دانشکده هاي مختلف در دانشگاه علوم پزشکي شيراز بسيار بزرگ تر از سهم زنان در دانشکده هاي پزشکي آمريکا مي باشد. يافته هاي اين مطالعه به خوبي بهتر بودن وضعيت ارتقاي مرتبه دانشگاهي استادان زن دانشگاه علوم پزشکي شيراز را در مقايسه با همتايان مرد آن ها و حتي نسبت به همتايان زن آن ها در برخي از دانشگاه هاي کشورهاي توسعه يافته غربي که وجود نوعي سقف شيشه اي در آن ها براي ارتقاي اعضاي هيات علمي زن گزارش شده است، نشان مي دهد.