سال انتشار: ۱۳۷۷

محل انتشار: دومین همایش انجمن زمین شناسی ایران

تعداد صفحات: ۴

نویسنده(ها):

علی اصغر جولاپور – شرکت ملی نفت ایران – مدیریت اکتشاف
ایرج گلابتونچی – شرکت مهندسی مشاور مهاب قدس – امور سد و نیروگاه

چکیده:

گستره مورد مطالعه در شمال خاوری ایران قرار داشته و دنباله رشته کوههای البرز در حد فاصل پارک ملی گلستان (در باختر) و کوههای شاهجان (در خاور) را تشکیل می دهد. ضخامت سنگهای پالئوزوئیک زیرین در ناحیه مورد بررسی بیش از ۴۰۰۰ متر می باشد که سازندهای باروت، میلا، قلی و نیور در آن قابل شناسایی است. دو واحد آتشفشانی مهم یکیدر اردویسین زیرین (با ضخامت ۲۶۰ متر در تنگ قلی) و دیگری در سیلورین زیرین (با ضخامت ۲۰۰ متر در شیرویه) شناخته شده است. جهت مطالعه سنگهای آتشفشانی در این ناحیه از سه برش قلی، رباط قره بیلو گردنه پلمس (کوه شیرویه) نمونه برداری منظم صورت گرفته است. شکل ۱ موقعیت جغرافیایی ناحیه مورد مطالعه را نشان میدهد.
رخساره بارز سنگهای آتشفشانی پالئوزوئیک زیرین در ناحیه، بازالت حفره داری (Amygdaloidal Basalt) است که حفره های آن اغلب توسط کانیهای ثانوی همچون کلریت، زئولیت، کربناتها و کوارتز پر می گردد. ساختهای بالشی، منشوری و توده ای در این سنگها قابل شناسایی است. وجود افقهایی از سنگ های آذر آواری از جمله اگلومرا، توف و لاپیلی توف در میان روانه های گدازه، نشانگر ماهیت انفجاری رخداد آتشفشانی می باشد.