سال انتشار: ۱۳۹۳
محل انتشار: دومین همایش ملی معماری پایدار و توسعه شهری با رویکرد پدافند غیر عامل در معماری و شهرسازی
تعداد صفحات: ۲۳
نویسنده(ها):
علی سعیدی – استادیار و عضو هیات علمی دانشگاه جامع امام حسین (ع)
داوود محمودزاده – دانش آموخته کارشناسی ارشد مهندسی محیط زیست، دانشگاه صنعتی شریف تهران

چکیده:
جزایر مصنوعی امکان مالکیت و توانایی به دست آوردن شرایط حقوقی جزایر طبیعی را، حتی در زمان جزر و مد ندارند. به عبارت دیگر اینجزایر، نواحی دریایی متعلق به خود، همانند قلمرو دریایی (۱۲ مایل دریایی)، منطقه ی نظارت یا قلمرو عمومی (۱۲ مایل طبیعی) و منطقه یانحصاری اقتصادی (۲۰۰ مایل از ساحل یا حوزه ی دریایی) را ندارند. به دلیل اختیاراتی که کنوانسیون ۱۹۸۲ به دولت ساحلی در منطقهانحصاری اقتصادی، از جمله ساخت جزایر مصنوعی داده است، آنها نیازمند کمربندهای امنیتی، به اندازه ۵۰۰ متر هستند.ساخت و شکل گیری جزایر مصنوعی امارات عربی متحده به سال ۲۰۰۱ باز می گردد. در ژوئن همین سال طرح ساخت «پروژه نخیل» به سفارش شیخ محمدبن راشد آل مکتوم آغاز گردید . این پروژه شامل سه جزیره مصنوعی به شکل نخل با نام های «نخل جمیرا» نخل جبل علی» و «نخل دیرا یا دیره» است. ساخت جزایر مصنوعی کشور امارات و فعالیت های انسانی در بخش های جنوب باختری خلیج فارس منجر به تجمع رسوب، تغییر در خطساحلی، ریخت شناسی ساحل، شیب ساحل، ژرفای آب و گسترش ساحل به سمت دریا شده است . از بعد پدافند غیر عامل جزیره ابوموسیجنوبی ترین جزیره درخلیج فارس است که باعث گستردگی آبهای کشورشده وهمچنین باعث گستردگی حاکمیت ایران برفلات قاره می باشد.بهسبب حمل ونقل دریایی ورفت آمد نفتکشها درخلیج فارس ونیز لحاظ این که این جزیره درخط الراس عبورکشتی های باری ونفتکش منطقهواقع شده اهمیت زیادی به خوداختصاص داده است.