سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: دومین همایش مقابله با سوانح طبیعی

تعداد صفحات: ۱۲

نویسنده(ها):

امیر سعدالدین – استادیار گروه آبخیزداری دانشکده مرتع و آبخیزداری ، دانشگاه علوم کشاور
رئوف مصطفی زاده – دانشجوی کارشناسی ارشد آبخیزداری دانشکده مرتع و آبخیزداری، دانشگاه عل
محمدقاسم هلیلی – دانشجوی کارشناسی ارشد آبخیزداری دانشکده مرتع و آبخیزداری، دانشگاه عل
سینا علاقمند – شرکت مهندسین مشاور شمار

چکیده:

پدیده های سیل و فرسایش خاک هرساله در اکثر مناطق کشور باعث بروزخسارت و مشکلات فراوانی می گردند. فعالیت های انسانی عامل مهمی در وقوع یا تشدید این گونه پدیده ها به حساب می آیند. ارزیابی آبخیزها و مدیریت صحیح منابع طبیعی چهت کنترل این خطرات یک امر ضروری به نظر می رسد. در راستای کاهش خسارات محیطی این پدیده ها و مدیریت بهینه اراضی تحقیق حاضر با رویکرد سناروسازی در زیر حوزه های آبخیز رودخانه رامیان دراستان گلستان صورت گرفته است. پس از بررسی قابلیتها و محدودیتهای اجرایی، چهار گزینه مدیریت بیولوژیک انتخاب شده و ۱۶ سناریوی مدیریت پوشش گیاهی تدوین گردید. به منظور ارزیابی اثرات اجرای سناریوهای مدیریتی مزبور، نشانگرهای فیزیکی مربوط به سیل و فرسایش انتخاب شد و مقادیر آنها برای هر یک از سناریوها برآورد گردید. در نهایت با توجه به میزان تغییر نشانگر های برآورد شده با مدل هیدرولوژیک SCS و مدل فرسایش EPM بهترین سناریوی مدیریتی در هر زیر حوزه انتخاب و ارایه شد. نتایج نشان می دهد که در اکثر زیر حوزه ها از نظر شرایط هیدرولوژیکی، به ترتیب سناریوهای ۱۰، ۱۱، ۱۴، ۱۵ و ۱۶ روی دبی اوج سیل بیشترین تاثیر مثبت را خواهند داشت. از طرفی ، سناریوهای مدیریتی که بیشترین تاثیر را از نظر کاهش فرسایش خاک در اکثر زیرحوزه ها خواهند داشت عبارتند از سناریوهای ۴، ۶، ۷، ۹ و ۱۶٫