سال انتشار: ۱۳۸۰

محل انتشار: شانزدهمین کنفرانس بین المللی برق

تعداد صفحات: ۱۸

نویسنده(ها):

منصور عسگری – شرکت مهندسی بین اللملی فولادتکنیک اصفهان، ایران

چکیده:

در طی دوره زمانی ۱۳۵۰ تا ۱۳۷۸ مصرف کل انرژی از ۹۰/۱ میلیون بشکه معادل نفت خام به ۶۷۲/۱ میلیون بشکه افزایش یافته است که افزایشی در حدود ۶۴۵/۹ درصد و نرخ رشد متوسط ۲۲/۲۷ درصد را در هر سال نشان می دهد . روند عمومی ذکر شده در فوق و مصرف انرژی همراه با نوسانات زیادی به خصوص در کوتاه مدت همراه بوده است . همچنین استفاده از گاز طبیعی در دهه پنجاه ترکیب مصرف انرژی در ایران را تغییر داده است .
در سال ۱۳۷۸ سهم حاملهای انرژی مورد استفاده به قرار زیر بوده است : فرآوردهای نفتی، گاز طبیعی، زغال سنگ و برق به ترتیب برابر ۶۲/۸۵ ، ۲۷/۸۵ ، ۱/۷۶ و ۷/۵۴ درصد و پیش بینی می شود سهم برق در سال ۱۳۸۳ به حدود ۸/۷ درصد افزایش یابد که این جانشینی بر اثر تغییرات قیمت نفت و استفاده بیشتر از برق خواهد بود . در این مطالعه با در نظر گرفتن رابطه بلند مدت بین تولید و مصرف انرژی و با استفاده از روش های همگرائی و مدل تصحیح خطای برداری، تابع تقاضای برق در طی دوره ۱۳۵۰ – ۱۳۷۸ تخمین زده می شود و نهایتا تقاضای برق تا دوره ) ۱۳۸۳ پایان برنامه سوم توسعه ) در چهار حالت متفاوت پیش بینی می شود که شامل پیش بینی توسط روش همگرائی، پیش بینی با توجه رشد ۳ درصدی ( حالت بدبینانه ) ، رشد ۴ درصدی ( محتمل ) و رشد ۶ درصدی ( خوش بینانه ) تولید ناخالص داخلی مطرح شده در برنامه سوم می باشد . در ادامه جهت بررسی رفتار کوتاه مدت و بلند مدت مصرف کننده از کشش های کوتاه مدت، کشش های بلند مدت، تجزیه واریانس، توابع واکنش ضربه ای و معیار پایداری استفاده شده است . بخشهای بعدی این مقاله شامل شرح مدل، ساختار الگو، نتایج تجربی و نتیجه گیری می باشد .