ﻣﻘﺪﻣﻪ

در راﺳﺘﺎي ارﺗﻘﺎء ﻛﻴﻔﻴﺖ زﻧﺪﮔﻲ در ﺗﻮﺳﻌﻪ ﭘﺎﻳﺪار،ﻣﻌﻤﺎري ﺑﺎﻳﺪ ﺿﻤﻦ ﻛﺎﻫﺶ ﻣﺼﺮف اﻧﺮژي و ﻛﺎﻫﺶ آﻟﻮدﮔﻲ ﻣﺤﻴﻂ زﻳﺴﺖ،ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺧﻮد را ﺑﻪ ﻣﺜﺎﺑﻪ ﺳﺎﻣﺎﻧﻪ ﻫﺎي ﻛﻮﭼﻜﺘﺮ در ﺟﻬﺖ اﻫﺪاف ﺗﻮﺳﻌﻪ ﭘﺎﻳﺪار ﻫﻤﺎﻫﻨﮓ ﺳﺎزد.اﻣﺮوزه ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﻧﻤﻮدن ﻛﻤﻴﺖ و ﻛﻴﻔﻴﺖ ﻣﻌﻤﺎري ﺑﻪ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ دﻏﺪﻏﻪ ﻣﻌﻤﺎران ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺷﺪه اﺳﺖ و در روﻳﻜﺮد زﻳﺴﺖ ﻣﺤﻴﻄﻲ ﺑﺎ ﻋﻨﻮان ﻫﺎﻳﻲ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻌﻤﺎري ﺳﺒﺰ و ﻣﻌﻤﺎري ﭘﺎﻳﺪار ﺑﺮرﺳﻲ ﻣﻲ ﺷﻮد.

ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﻫﺎ ﺑﺎ ﻣﺼﺮف اﻧﺮژي ﺑﺎﻻ در ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻬﺮه ﺑﺮداري ﻋﻤﻮﻣﺎ ﺑﻪ وﺟﻮدآورﻧﺪه ﻣﺸﻜﻼت زﻳﺴﺖ ﻣﺤﻴﻄﻲ در اﻛﻮﺳﻴﺴﺘﻢ ﻫﺎي ﺷﻬﺮي ﻫﺴﺘﻨﺪ. اﻳﻦ ﻣﺸﻜﻼت از ﻃﺮﻳﻖ ﺗﻐﻴﻴﺮ وﻳﮋﮔﻲ ﻫﺎي ﺳﻄﻮح ﺑﻨﺎ ﻗﺎﺑﻞ ﻛﺎﻫﺶ اﺳﺖ.اﻓﺰودن ﮔﻴﺎه و ﺧﺎك ﺑﻪ ﺳﻄﻮح ﺑﻨﺎ ﻣﻲ ﺗﻮاﻧﺪ ﺑﺴﻴﺎري از ﺗﺎﺛﻴﺮاتﻣﻨﻔﻲ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﺑﺮ ﻣﺤﻴﻂ زﻳﺴﺖ را ﻛﺎﻫﺶ دﻫﺪ. واژه » دﻳﻮار ﺳﺒﺰ « ﻛﻪ ﻣﻌﺮف ﻳﻚ ﺳﻄﺢ ﻋﻤﻮﻣﻲ ﮔﻴﺎه ﻛﺎري ﺷﺪه اﺳﺖ؛اﻣﺎ ﮔﻔﺘﻨﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ اﻳﻦ ﻧﻤﺎﻫﺎ ﻣﺨﺘﺺ روزﮔﺎر ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺒﻮده و ﺗﺎرﻳﺦ ﻧﺸﺎن ﻣﻲ دﻫﺪ ﻛﻪ در ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻧﻴﺰ وﺟﻮد داﺷﺘﻪ اﻧﺪ.ﺑﺎغ ﻫﺎي ﻣﻌﻠﻖ ﺑﺎﺑﻞ ﻧﻤﻮﻧﻪ اي از اﺳﺘﻔﺎده از ﮔﻴﺎﻫﺎن در ﺳﻄﻮح ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن در دوران ﺑﺎﺳﺘﺎن ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﻧﻤﺎﻫﺎي ﺳﺒﺰ از ﻃﺮﻳﻖ روﻳﺶ ﮔﻴﺎﻫﺎن ﺑﺎﻻروﻧﺪه و ﻳﺎ ﮔﻴﺎﻫﺎن آﺑﺸﺎري ﺑﻪ وﺟﻮد ﻣﻲ آﻳﻨﺪ.ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ اﻳﻦ ﻧﻤﺎﻫﺎ ﻧﻴﺎز ﺑﻪ ﺳﺎزه اي دارﻧﺪ ﻛﻪ اﻣﻜﺎن ﻧﮕﻬﺪاري،رﺷﺪو ﺑﻘﺎي اﻳﻦ اﻳﻦ ﮔﻴﺎﻫﺎن را اﻳﺠﺎد ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻧﻴﺎزﻫﺎ و اﻟﺰاﻣﺎت اﻳﻦ ﻧﻤﺎﻫﺎ ﺑﺮ اﺳﺎس ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺎي ﮔﻴﺎﻫﻲ ﻣﻮرد اﺳﺘﻔﺎده ﻣﺘﻔﺎوت اﺳﺖ.

واژه »دﻳﻮارزﻧﺪه«ﺑﻪ ﻳﻚ ﺗﻜﻨﻮﻟﻮژي ﺟﺪﻳﺪ و ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ اﺷﺎره ﻣﻲ ﻛﻨﺪ ﻛﻪ در آن ﺧﺎك ﻳﻜﭙﺎرﭼﻪ ﻋﻤﻮدي،ﻣﺪوﻻر و ﭘﻴﺶ ﺳﺎﺧﺘﻪ و ﻳﺎ ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻫﻴﺪروﭘﻮﻧﻴﻚ ﺑﺮاي رﺷﺪ ﻋﻤﻮدي ﮔﻴﺎﻫﺎن اﺳﺘﻔﺎده ﻣﻲ ﺷﻮد.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ ﻓﻨﺎوري ﻧﻮﭘﺎاﻳﻦ ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻫﺎ داراي ﻣﺸﻜﻼت و ﭼﺎﻟﺶ ﻫﺎي ﻣﺘﻌﺪدي ﺑﺮاي اﺟﺮا در ﺳﻄﻮح ﺑﺰرگ و ﺑﺎ ﻣﺎﻧﺪﮔﺎري ﺑﺎﻻ اﺳﺖ.ﻫﺰﻳﻨﻪ ﻧﺼﺐ اﻳﻦ دﻳﻮارﻫﺎ ﺳﻪ ﺗﺎ ﭘﻨﺞ ﺑﺮاﺑﺮ ﻧﻤﺎﻫﺎي ﺳﺒﺰ اﺳﺖ و ﻫﺰﻳﻨﻪ ﻧﮕﻬﺪاري آن ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﻣﺮاﺗﺐ ﺑﻴﺸﺘﺮ اﺳﺖ.