* ستاره و اعداد بالای کلمه ( * ۱ – ۲ …)

*ستاره برای هدایت خواننده به پاورقی به کار میرود:

… کتاب های فارسی از این قاعده مستثنی هستند.

برای پاورقی بعدی دو ستاره و برای سومی سه ستاره… الخ به کار میرود. چون امکان دارد در یک صفحه چندین پاورقی وجود داشته باشد و به کاربردن ستاره و اشکال دیگری نظیر آن باعث اشکال گردد، به جای ستاره معمولاً از اعداد استفاده میشود. این اعلاد – که معمولاً ریزتر از حروف متن انتخاب میشوند – می بایستی کمی بالاتر و در سمت چپ کلمه یا آخر عبارتی که پاورقی به آن مربوط می شود قرار گیرند. به کاربردن آنها در ردیف کلمات متن یا زیر یا بالای آن نادرست است: … کتابهای فارسی ” ازین قانون مستثنی هستند.

* برای نشان دادن کلمه، عبارت یا جملهای که مبهم یا نادرست است و برای مثال به کار می رود ستاره را در جلو جمله مبهم یا نادرست قرار میدهند (به مثالهای این نوشته مراجعه شود.)

*در شعر برای جدا کردن دو بیتیهای یک قطعه که به صورت چهار باره تهیه شده یا جدا کردن بندهای انواع دیگر شعر از یک الی سه ستاره استفاده می شود: بیش از اینها، آه، آری بیش از اینها می توان خاموش ماند.

میتوان ساعات طولانی

با نگاهی چون نگاه مردگان ثابت خیره شد در دود یک سیگار ….

در این مورد میتوان بدون قرار دادن ستاره فقط فاصلهٔ هردو بیتی یا قسمت را دو برابر کرد تا مشخص کنندهٔ بندها باشد.

*در داستان نویسی و سایر نوشته ها، برای جدا کردن قسمتهای مختلف از یکدیگر و برای نشان دادن فاصلهٔ زمان و یا مکان می توان دو قسمت مجزی را با یک الی سه ستاره از هم جدا کرد:

بعد چراغ را خاموش کرد و به بستر رفت و خوابید.

آفتاب تیغ کشیده و صبح شروع شده بود

*در نوشته – مخصوصاً در مجلات و روزنامه ها – برای نشان دادن ابتدا و انتهای مطالب کوتاه که به دنبال هم نوشته می شوند و یا پایان هر مطلب، ستاره یا شکل های دیگری نظیرمربع و دایره به کار میرود.

*نشان تأکید یا خط زیر کلمات

در نوشته گاه برای اینکه تأکید روی عبارت یا جملهای را نشان دهیم زیر آن خط میکشیم.

در موقع چاپ این قسمت معمولا با حروف سیاه ( پررنگتر از حروف متن) چاپ میشود. در زیرنویسها و ذکر منابع زیر عنوان کتابهای چاپ شده این خط را میکشیم همچنین زیر نام مجلات، ولی عنوان مقالات و فصل هایی از کتاب و مانند آنرا (که جزیی از یک واحد چاپ شدهٔ مستقل است) به طوری که قبلاً اشاره شد، در نشان بیان گویش قرار میدهیم.