در بند چهارم استاندارد ایزو ۲۶۰۰۰ ، هفت اصل برای مسئولیتپذیری اجتماعی شامل: شفافیت؛ پاسخگویی؛ رفتار اخلاقی؛ احترام به منافع ذینفعان؛ احترام به حاکمیت قانون؛ احترام به هنجارهای بینالمللی رفتار؛ و احترام به حقوق بشر معرفی شده است. بند پنجم این استاندارد، به شناخت مسئولیت اجتماعی توسط سازمان و مشارکت ذینفعان در کسب این شناخت برای سازمان پرداخته و ضمن آن، بیان میگردد که یک سازمان جهت شناخت مسئولیتپذیری اجتماعی خود و ادارهی آن بایستی سه رابطه را درک کند: رابطهی بین سازمان و جامعه، رابطهی بین سازمان و ذینفعانش، و رابطهی بین ذینفعان و جامعه (شکل.(۴ یک سازمان باید بپذیرد که ذینفعان آن شامل افراد و سایر سازمانها، و فراتر از آن جامعه، از آنجا که اهداف متفاوتی را دنبال میکنند، ممکن است انتظارات و منافع متفاوتی داشته باشند، که میتواند تحت تأثیر تصمیمات و فعالیتهای سازمان قرار گیرد. درک این سه رابطه بر اساس استاندارد ایزو ۲۶۰۰۰ مسئولیتپذیری اجتماعی، به شرح زیر میباشد (سازمان بینالمللی استاندارد، ۲۰۱۰b، صص:(۱۴-۱۵

 رابطه ی بین سازمان و جامعه- یک سازمان باید چگونگی تأثیر تصمیمات و فعالیتهایش را بر جامعه و محیط زیست درک کرده و از آن آگاه باشد. همچنین انتظارات جامعه از رفتارهای معقول و منطقی در رابطه با این تأثیرات را از طریق توجه به موضوعات و مسائل اصلی مسئولیتپذیری اجتماعی درک کند.

 رابطه ی بین سازمان و ذینفعانیک سازمان باید از ذینفعان مختلف خود، شامل افراد و گروههایی که منافعشان متأثر از تصمیمات و فعالیتهای آن است، آگاه باشد.

 رابطه ی بین ذینفعان و جامعه- یک سازمان، باید روابط بین منافع ذینفعان که تحت تأثیر شرکت است از یک سو و انتظارات جامعه از سوی دیگر را درک کند. اگرچه ذینفعان قسمتی از جامعه هستند، آنها ممکن است منافعی داشته باشند که با انتظارات جامعه سازگار نباشد، و آن میتواند متفاوت از انتظارات اجتماعی از رفتار مسئولیت اجتماعی در مورد هر موضوع باشد.

بند شش، دربردارنده ی موضوعات اصلی در زمینه ی مسئولیت اجتماعی بوده و هر کدام از موضوعات اصلی شامل مسائل مختلفی هستند که سازمان را قادر به شناسایی مهمترین پیامدهایش بر جامعه میکند (جدول .(۴ تشریح هر کدام از مسائل نیز، انتظارات یا اقدامات برای ادارهی این پیامدها را توصیف مینماید (سازمان بینالمللی استاندارد، ۲۰۱۰b، ص.(۷