سال انتشار: ۱۳۸۳

محل انتشار: نخستین کنگره انجمن ژئوپلتیک ایران

تعداد صفحات: ۱۲

نویسنده(ها):

دکتر محمد رضا حافظ نیا – عضو هیدت علمی گروه جغرافیا دانشگاه تربیت مدرس

چکیده:

هر یک از رشته های علمی به عنوان حوژه های معرفتی انسان یک وجود واقعی در عالم خلقت به عنوان مبنای فلسفی خود مورد مطالعه قرار داده و شناخت های حاصله و دانش کسب شده و فزاینده را در قالب حقایق، قوانین و نظریه های عمومی به طور پیوسته سازمان می دهد و بدین ترتیب پایداری موضوعی، قلمرو معرفتی و استحکان و بقای خود را تداوم می بخشد.
ژئوپلیتیک از زمان وضع ان در یک قرن گذشته از نظر فلسفی و مفهومی دچار شناوری بوده و هنوز بر سر ماهیت آن اتفاق نظر وجود ندارد و دیدگاه های متفاوتی نظیر: مطالعه، گفتمان، مسائل، علم، مباحث، رویکرد و غیره درباره ان ابراز می شود.
آنچه درباره ژئوپلیتیک نوشته و یا گفته می شود بیش از آنکه ماهیت، موضوع، ابعاد معرفت شناسانه و روش شناسی ان را مشخص می کند بیشتر شامل عبارتهای مبهم، دیدگاه های آمیخته با اغراض سیاسی، توصیف و تعبیر ها، کلی گوییها، اصطلاحات ربطی، جدولهای ذهنی، مونوگرافیهای توصیفی و نظایر آن است که اعتبار علمی ژئوپلیتیک را مخدوش نموده و مانع ازآن می شود که ژئوپلیتیک بتواند از ثبات موضوعی، فلسفی و روش شناسی علمی برخوردار شده و بتواند به گزاره های کلی و جهانشمول و نظیر قوانین، حقایق مسلم و نظریه های علمی تبیین کننده دست یابد.