ساختار سازمانی نشان دهنده ی کسانی است که مسؤول سرپرستی بوده و مدیران را به کارکنانی که باید به آن ها دستور بدهند، معرفی می کند . از دیگر کاربردهای ساختار برای سازمان ها، کمک به تسهیل جریان اطلاعات است (آرنولد و فلدمن۵، .(۱۹۸۶

ساختار سازمانی مناسب توان تسریع و تسهیل در تصمیم گیری و واکنش مناسب نسبت به محیط و چالشهای آن را ایجاد میکند (دفت۶،.(۱۹۹۱ ساختار سازمانی دارای ابعاد مختلفی است که از آن جمله می توان به رسمیت، تمرکز، پیچیدگی، سلسله مراتب، تخصصی بودن، داشتن استاندارد، حرفه ای بودن، نسبت های پرسنلی اشاره کرد. به طور کلی از میان این متغیرها، سه بعد ساختاری از اهمیت بالاتری برخوردارند و به نوعی سایر متغیرها را نیز شامل می شوند. این متغیرها عبارتند از: پیچیدگی، تمرکز و رسمیت (به نقل از پارسائیان واعرابی، .(۱۳۷۴

پیچیدگی:۷پیچیدگی بر اساس میزان تخصصی کردن مشاغل در داخل سازمان اندازه گیری میشود ( فرای و اسلوکوم۸، .(۱۹۹۴ هم چنین ممکن است به وسیله ی تعداد مکان هایی که کار در آن جا انجام می شود، تعداد مشاغل و تعداد سلسله مراتبی که وجود دارند، تعریف و اندازه گیری شود افزایش پیچیدگی در سازمان باعث افزایش مشکلات کنترل و هماهنگی میشود (دامن پور۹، .(۱۹۹۶

پیچیدگی سازمان از نبود اطمینانی که در محیط وجود دارد ، ناشی می شود. محیط های پیچیده و متغیر موجب افزایش در نبود اطمینان محیطی شده و بدین ترتیب سازمان برای تطبیق با این افزایش پیچیدگی و تنوع در محیط، میزان پیچیدگی درونی خود را افزایش می دهد. سازمانی بسیار پیچیده خوانده میشود که دارای تعداد سطوح سلسله مراتب زیاد و حیطه ی نظارت گسترده بوده و از نظر جغرافیایی پراکندگی بالایی داشته باشد(رابینز۱۰، .(۱۹۹۷

اولین رکن ساختار سازمانی، فعالیت ها و کارآیی بوده و در آن سازمان تقسیم یا از هم تفکیک می شود. هر قدر فعالیت های سازمان گسترده تر و به اجزای بیش تری تقسیم شده باشد سازمان از پیچیدگی بیش تری برخوردار خواهد بود. این پیچیدگی بر رفتار اعضا، فرایندهای درون سازمان، رابطه ی بین سازمان و محیط پیرامون آن تأثیر میگذارد.

پیچیدگی سازمان به سه شکل افقی و عمودی و جغرافیایی تجلی میکند. چنان چه سازمان در سطح افقی تعداد مشاغل و وظایف و یا در سطح عمودی تعدد پستهای مدیریتی آن از پیچیدگی برخوردار باشد و ارتباطات سازمانی آن قانون مندتر و رسمی تر شود، امکان تعامل گروهی در سازمان به شدت کم شده و این امر سازمان را از دست یابی به اهداف نوآوری خود دو ر می کند (سلوین و کوین۱۱، .(۱۹۹۰