سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: دهمین کنگره علوم خاک ایران

تعداد صفحات: ۲

نویسنده(ها):

رایحه میرخانی – عضو پژوهشکده تحقیقات کشاورزی، پزشکی و صنعتی ( سازمان انرژی اتمی ایران ).
میراحمد موسوی شلمانی – عضو پژوهشکده تحقیقات کشاورزی، پزشکی و صنعتی ( سازمان انرژی اتمی ایران ).
علی خراسانی – عضو پژوهشکده تحقیقات کشاورزی، پزشکی و صنعتی ( سازمان انرژی اتمی ایران ).
سهیلا حاتمی – دانشجوی کارشناسی ارشد پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران

چکیده:

مقدار کودی که قبلاٌ به چغندر قند داده شده تاثیر زیادی بر روی مقدار نیتروژن موجود در گیاه در زمان برداشت دارد . در زمان برداشت و در یک زراعت با حداکثر محصول شکر مقدار نیتروژن در ماده خشک برگ % ۳ و در ماده خشک ریشه %۰/۸ است . برگ چغندر قند محتوی ۱/۳-۲ در صد پروتئین است . نیتروژن علاوه بر بهبود رنگ برگها، باعث افزایش اندازه و تعداد برگها می گردد . در اوائل فصل، نیتروژن باعث افزایش ماده خشک در واحد سطح می شود که این عمل بیشتر در برگ و دمبرگ ها می باشد . در اواخر فصل نیتروژن علاوه بر بالا نگه داشتن مقدار ماده خشک برگ و دمبرگ سبب افزایش تولید ماده خشک در ریشه شده و تولید بیشتر شکر را در واحد سطح به همراه خواهد داشت . آرمسترانگ و همکاران در سال ۱۹۸۳ نشان دادند که اثر کود نیتروژنه تنها تبدیل اشعه دریافت شده به ماده خشک نیست بلکه به مقدار زیاد باعث افزایش مقدار اشعه جذب شده می گردد . مصرف کود نیتروژن بیشتر از حد مورد نیاز، باعث کاهش در صد قند، افزایش هزینه تولید، هدر رفت کود ازته از طریق آبشوئی و نهایتاٌ آلودگی آبهای زیر زمینی می گردد . سیستمهای مختلف آبیاری ( نظیر بارانی، قطره ای و فارو ) و تلفیق توام فرایند کود رسانی از طریق اختلاط کود با آب آبیاری ) ) Fertigation فرایندی است که در دهه گذشته توجه ویژه به آن شده است . در این بررسی با توجه به کارائی مصرف تئوریک نیتروژن در سیستم های مختلف، مناسب ترین پلان کودی جهت زراعت چغندر قند در نظر گرفته شده است . در این راستا سعی بر این است که میزان نیتروژن انتقال یافته از کود نشاندار اتم در صد اضافه ۱۵ N به اندام هوائی چغندر قند از منبع کود اوره تعیین گردد . بدین ترتیب با مقایسه پارامتر فوق می توان سودمندیسیستم های مختلف را جهت تامین عنصر نیتروژن مورد مقایسه قرار داد .