سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: چهارمین همایش ملی بیوتکنولوژی ایران

تعداد صفحات: ۳

نویسنده(ها):

منصور سلجوقیان پور – کارشناسی ارشد اصلاح نباتات ، دانشگاه تهران، دانشکده کشاورزی کرج، گرو
امین نیرومنش – کارشناسی ارشد اصلاح نباتات

چکیده:

به دلیل اینکه سیب زمینی گیاهی است که دارای تکثیر رویشی است و این تکثیر رویشی باعث انتقال بیماری ها و به خصوص بیماری های ویروسی از نسلی به نسل دیگر می گردد، لرای تولید انبوده ریزغده برای کاشت در مزرعه بایستی لبتدا گیاهچه های عاری از ویروس تهیه نمایند. در این حالت با استفاده از کشت مریستم ابتدا تولید گیاهچه نموده و سپس برای رشد و تکثیر وارد بیراکتور می نمایندبیوراکتورهای استفاده شده در سیب زمینی با توجه به کشت ریزنمونه ها به دو گروه تقسیم می شوند. گروه اول شامل بیوراکتورهای با غوطه وری موقت (Temporary immersion) هستند که همان بیوراکتورهای جزر و مدی (Ebb&Flood) هستند. گروه دوم شامل بیوراکتورهای با غوطه وری مداوم (Continuous immersion) هستند که خود به دو گروه با شبکه و بدون شبکه تقسیم می شوند.
اصولاً تولید ریزغده در بیوراکتورها با روش کشت دو مرحله ای القا می شود. در مرحله اول گیاهان استوک برای رشد و تکثیر به بیوراکتورها منتقل می شوند و در مرحله دوم پس از سه هفته محیط از یک سمت بیوراکتور خارج شده و محیط مناسب غده زایی از طرف دیگر وارد می گردد افزایش تعداد تعویض محیط کشت در بیوراکتورها برای دو یا سه بار در مدت هشت هفته می تواند روی افزایش ریزغده زایی به خصوص وزن و اندازه غده ها مؤثر باشد.