مقاله کاربرد تحليل عاملي در تبيين الگوي فضايي توسعه و توسعه نيافتگي شهري – منطقه ‌اي در ايران که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۸۹ در جغرافيا و توسعه از صفحه ۷ تا ۲۸ منتشر شده است.
نام: کاربرد تحليل عاملي در تبيين الگوي فضايي توسعه و توسعه نيافتگي شهري – منطقه ‌اي در ايران
این مقاله دارای ۲۲ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله شهرستان هاي ايران
مقاله سازمان يابي فضايي
مقاله شاخص هاي توسعه
مقاله تحليل عاملي
مقاله توسعه و توسعه -نيافتگي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: ابراهيم زاده عيسي
جناب آقای / سرکار خانم: اسكندري ثاني محمد
جناب آقای / سرکار خانم: اسماعيل نژاد مرتضي

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
در اين مقاله که از نوع کاربرديست با روش تحليلي – تطبيقي به بررسي چگونگي سطوح توسعه يافتگي کليه شهرستان هاي ايران بر اساس تقسيمات اداري – سياسي سال ۱۳۸۵ پرداخته شده است. شهرستان هاي کشور در چهار گروه توسعه يافته، نيمه توسعه يافته رو به بالا، کمتر توسعه يافته رو به پايين و محروم قرار گرفتند، که به علت پرهيز از زياد شدن حجم مقاله، رتبه بندي فقط در عامل هاي تلفيقي ارايه شده است. يافته ها بيانگر آن است که وضعيت استان هاي تهران، اصفهان و يزد در اکثر عامل هاي توسعه، مطلوب و استان هاي سيستان و بلوچستان، کردستان، خراسان جنوبي، کرمانشاه و خوزستان به ترتيب نامطلوب ترين مي باشند. بر اساس نتايج حاصل از تحليل عاملي در مجموع تعداد ۳۲ شهرستان توسعه يافته، ۷۶ شهرستان نيمه توسعه يافته رو به بالا، ۱۲۶ شهرستان کمتر توسعه يافته رو به پايين و بالاخره ۱۰۶ شهرستان در کشور محروم مي باشند. اينک با توجه به بررسي تطبيقي سطوح توسعه يافتگي سال هاي ۱۳۷۵ و ۱۳۸۵، يافته ها نشانگر آن است که گروه شهرستان هاي نيمه توسعه يافته رو به بالا و گروه شهرستان هاي محروم تفاوت معني داري هم به لحاظ درصدي و هم از نظر تعداد، نسبت به دوره قبل در سال ۱۳۸۵ داشته اند. اين نکته حاکي از آن است که اختلاف و نابرابري در دهه اخير بين شهرستان هاي کشور در حال افزايش بوده، که ناشي از اعمال سياست کلي توسعه بر پايه تئوري هاي قطب رشد و مرکز – پيرامون در کشور مي باشد. گرچه مي توان اذعان نمود که سياست مرکز – پيرامون در برخي استان هاي توسعه يافته، به مرحله سوم خود (تراوش به حومه) در کشور ما رسيده است، ليکن به منظور رسيدن به تعادل و توسعه منطقه اي به نظر مي رسد که در سياست ها و برنامه ها بايستي بازنگري جدي صورت گيرد.