سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: نهمین کنگره علوم خاک ایران

تعداد صفحات: ۳

نویسنده(ها):

جمال بنی نعمه – کارشناس ارشد مرکز تحقیقات کشاورزی خوزستان
عزیز مؤمنی – عضو هیأت علمی موسسه تحقیقات خاک و آب
راب هنمن – استاد خاکشناسی موسسه بین المللی ITC
عباس فرشاد – استاد خاکشناسی موسسه بین المللی ITC

چکیده:

تبدیل مراتع به اراضی دیم از معضلات کشاورزی به شمار می رود و متاسفانه این تبدیل اراضی در منطقه مورد نظر غالباً در اراضی شیبدار بدون توجه به توانایی و تناسب اراضی انجام گرفته است . در نتیجه در اثر آبدوی و فرسایش مقدار قابل توجهی از مواد غذایی از بین می رود . این امر خطری جدی برای معیشت ساکنین منطقه می باشد . از طرفی تبدیل مراتع به اراضی دیم، چرا در منطقه را کاهش و منجر به کمبود علوفه به منظور تغذیه دام ها می گردد . برنامه ریزی برای استفاده بهینهاز اراضی موجب می گردد تا ضمن حداکثر بهره وری، هر زمینی به مقتضای استعداد و توانمندی خود استفاده شود و در معرض نابودی قرار نگیرد . در چهارچوب این برنامه ریزی، اراضی مورد ارزیابی قرار می گیرند و تناسب آنها برای بهره وری های خاص مشخص می شود . بنابراین ضرورت تعیین قابلیت اراضی برای استفاده مطلوب با در نظر گرفتن عوامل محیطی، اجنماعی و اقتصادی به منظور توسعه پایدار احساس می شود .