سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: چهارمین کنفرانس بین المللی مدیریت

تعداد صفحات: ۱۱

نویسنده(ها):

مانی الهی – کارشناس ارشد مهندسی صنایع – شرکت ساپکو
کاوه محمدسیروس – استادیار دانشکده مهندسی صنایع – دانشگاه صنعتی امیرکبیر

چکیده:

در حال حاضر سازمان ها اغلب استراتژی های کلان خود را از طریق مدل های Portfolio ، ADL ، IEFE ،SPACE و … به دست می آورند و مدل " دوره عمر سازمان " یا مورد استفاده قرار نمی گیرد یا فقط، در زمان تدویناستراتژی های اصلی مورد استفاده واقع می شود . در نظر نگرفتن موقعیت سازمان بر روی منحنی دوره عمر خود در زمان تدوین استراتژی های کلان، اغلب، موجب بروز مشکلاتی در زمان تدوین و سپس اجرای استراتژی های اصلی می گردد زیرا، بعضا .ً استراتژی هایی برای سازمان تدوین می گردنًد که عملا، نه تنها موجب رشد سازمان نمی شوند . بلکه، بقای سازمان را نیز به خطر می اندازند . در این مقاله، سعی بر این است که بر پایه یک مطالعه تطبیقی و با ترکیب مفاهیم دوره عمر سازمان براساس نظریه ادیزس و استراتژی های اصلی ۱۳ گانه دیوید، استراتژی های اصلی بالقوه مناسب برای سازمان، در هر یک از مراحل دوره عمر خود، تعیین و معرفی گردد .