سال انتشار: ۱۳۸۳

محل انتشار: دومین همایش قیر و آسفالت ایران

تعداد صفحات: ۷

نویسنده(ها):

محمدرضا زاهدی – کارشناس ارشد باستان شناسی، سازمان میراث فرهنگی و گردشگری

چکیده:

قیر طبیعی ماده ای است که در خاور نزدیک و به ویژه در جنوب غربی ایران به وفور یافت می شود. مردم این ناحیه از دوره ی نوسنگی به شیوه های گوناگون همچون اندود کردن ظروف مصرفی، کف و دیوار خانه ها و در ساخت ابزارهایی چون داس های ترکیبی کج بیل ها و حتی در امور پزشکی جهت درمان بسیاری از امراض عفونی و دردهای رماتیسمی استفاده می کردند. قیر طبیعی به عنوان یک ماده معدنی همانند ابسدین و فیروزه سهم مهمی را در تجارت منطقه ای و برون منطقه ای به خود اختصاص داده بود. عیلامی ها در اواسط هزاره ی چهارم ق.م ماده ای ترکیبی تحت عنوان خمیر قیر تولید و از آن در ساخت اشیایی نظیر: ظروف مصرفی، آئینی ، مهره ها و زیور آلات تزئینی مهرها مسطح و استوانه ای استفاده می کردند. با فروپاشی حکومت عیلام در ۶۴۰ ق.م استفاده از این ماده ی معدنی نیر کم کم رو به کاهش رفته و از آن فقط در سازه های معماری استفاده شده است.