سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: اولین همایش ملی مدیریت شبکه های آبیاری و زهکشی

تعداد صفحات: ۷

نویسنده(ها):

محمدهادی نظری فر – دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی آبیاری و زهکشی دانشگاه بوعلی سینا
رضوانه مومنی – دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی آبیاری و زهکشی دانشگاه تهران – پردیس اب
مازیار ملائی – دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی آبیاری و زهکشی دانشگاه تهران – پردیس کش

چکیده:

کم آبیاری از استراتژیهای به کار رفته برای کسب محصول با درآمد وسود ماکزیمم در سالهای اخیر است که به دلیل تشدید بحران آب و ازدیاد جمعیت از یک سو و انباشت تجربیات و تحقیقات مربوطه از سوی دیگر می رود تا جایگاه شایسته خود را در ایران پیدا کند. محدودیت منابع آبیو فراوانی نسبی اراضی در ایران، ما را به سوی کم آبیاری سوق می دهد. طبق تعریفی ساده کم آبیاری استفاده حداکثر از واحد آب (به جای واحد زمین) است.OPDM مدلی است که می توان از آن جهت مدیریت بهره برداری از شبکه های آبیاری و زهکشی استفاده کرد.یکی از کاربردهای این مدل، دخیل کردن پارامتر کم آبی و مشاهده اثر آن بر عملکرد محصول است. در این مطالعه با اعمال سه سناریو کم آبیاری با مقادیر %۱۰، %۲۰ و %۳۰ بر روی سه محصول باقلا (Beans-dry) لوبیا (Beans-green) و برنج (rice) این نتیجه حاصل شد که در باقلا اعمال کم آبیاری ۱۰% ودر مورد لوبیا تا ۳۰% کم آبیاری مناسب می باشد ولی در مورد برنج بهتر است کم آبیاری اعمال نشود، در نهایت از آنجاییکه میزان بهره وری آب یکی از معیارهای اساسی درگزینش نهایی هر یک از محصولات فوق است با رازیابی شاخص سود خالص بهره وری به ازاء متر مکعب (NBPD) در حالتی که منبع تغذیه آب سطحی و نوع سیستم آبیاری ثقلی باشد، مشخص گردید که NBPD در محصول باقلا ۹۲۱ ریال در تر مکعب ودر لوبیا معادل با ۵۶۷ ریال در متر مکعب می باشد، در نتیجه بهتر است که کم آبیاری بیشتر در مناطق تحت شت باقلا صورت گیرد.