سال انتشار: ۱۳۹۲
محل انتشار: اولین همایش ملی جغرافیا، شهرسازی و توسعه پایدار
تعداد صفحات: ۱۴
نویسنده(ها):
محمدرضا آراسته –
سارا سهرابی –

چکیده:
گتسرش روزافزون شهرها، اثرات مخربی بر روی محیط های طبیعی، فرهنگی جوامع برجا می گذارد. پارک ها، جنگل ها و زمین های مطلوب در هر حال از بنی می روند و گیاهان، جانوران، زمین های زراعی جای خود را به خانه ها، فروشگاه ها و بزرگراه ها می دهند؛ و هر کاربری بدون توجه به شرایط محیطی در مجاورت با برخی دیگر کاربری ها ایجاد می شود. در طول تاریخ شهرسازی روش های مختلفی جهت تقسیم و تخصیص اراضی شهر به کار گرفته شده است. منطقه بندی یا زون بندی یکی از مهمترین ابزارهای ساماندهی نظام کاربری زمین محسوب می شد که بر همین اساس تفکیک فعالیت های مختلف شهری و در نتیجه تفکیک کاربری زمین و ایجاد زون بندی بعد از انقلاب صنعتی را باعث شد که اثرات منفی آن در طول زمان مشخص شد. اما نوشهرسازی یا شهرسازی نوین از ایجاد کاربریهای مختلط حمایت کرده و آن را لازمه توسعه پایدار شهری می داند اما باید توجه داشت که ارتباط و اتصال مناسب بین کاربریهای مختلف از اهمیت بسیار زیادی برخوردار است.