مقاله کاهش اندازه سلولهاي کمپلکس آميگدال در جنين هاي موش بزرگ آزمايشگاهي نژاد ويستار پس از تجويز مورفين خوراکي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۸۹ در فيزيولوژي و فارماكولوژي از صفحه ۱۸۱ تا ۱۹۰ منتشر شده است.
نام: کاهش اندازه سلولهاي کمپلکس آميگدال در جنين هاي موش بزرگ آزمايشگاهي نژاد ويستار پس از تجويز مورفين خوراکي
این مقاله دارای ۱۰ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله کمپلکس آميگدال
مقاله مورفين
مقاله کورتيکوسترون
مقاله جنين
مقاله موش بزرگ آزمايشگاهي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: رمضاني مينا
جناب آقای / سرکار خانم: عاملي هاله
جناب آقای / سرکار خانم: حكيمي گيلاني وحيد
جناب آقای / سرکار خانم: بهادران حسين
جناب آقای / سرکار خانم: صحرايي هدايت

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: در اين تحقيق تاثير مصرف خوراکي مورفين در موشهاي باردار را بر تکوين کمپلکس آميگدال جنين آنها بررسي کرديم.
روش ها: موش هاي ماده (۱۵ سر) بالغ نژاد ويستار (۲۵۰-۳۰۰ گرم) به دو گروه کنترل (۸ سر) و آزمايش (۷ سر) تقسيم شدند. حيوانات گروه آزمايش روزانه مورفين (۰٫۰۵ mg/ml) خوراکي دريافت کردند. در روز ۱۹ بارداري، جنينها (۵۷ سر در گروه کنترل، ۴۹ سر در گروه آزمايش) از بدن مادر خارج و در فرمالين ۱۰% به مدت ۹۰ روز فيکس شدند. مراحل تثبيت، پردازش بافتي، برش گيري و رنگ آميزي (به روش هماتوکسيلين – ائوزين) انجام و نمونه ها (در هر گروه ۲۰۰ نمونه) با استفاده از ميکروسکوپ نوري و نرم افزار موتيک مورد آناليز قرار گرفتند. خون مادران (۰٫۹ CC) پس از جمع آوري در دور ۳۰۰۰ به مدت ۵ دقيقه سانتريفوژ شد. محلول رويي براي اندازه گيري غلظت کورتيکوسترون پلاسما مورد استفاده قرار گرفت.
يافته ها: تحقيق ما نشان داد که قد و وزن جنينهاي گروه آزمايش تفاوت معني داري با گروه کنترل نداشت. تجويز مورفين موجب کاهش ابعاد و مساحت کمپلکس آميگدال در گروه آزمايش نسبت به گروه کنترل شد. اندازه سلولها در اين ناحيه در گروه آزمايش کاهش ولي تعداد آنها افزايش يافته بود.تجويز مورفين سبب افزايش سطح پلاسمايي کورتيکوسترون خون موشهاي مادر در گروه آزمايش نشد.
نتيجه گيري: تجويز خوراکي مورفين با کاهش رشد کمپلکس آميگدال در جنين موشهاي باردار همراه است که با توجه به اهميت ويژه آميگدال در بروز رفتارهاي مختلف، ممکن است باعث بروز ناهنجاريهاي رفتاري در نسل بعد شود.