سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: همایش خاک، محیط زیست و توسعه پایدار

تعداد صفحات: ۲

نویسنده(ها):

احمد گلچین – دانشیار گروه خاکشناسی دانشگاه زنجان
حمیدرضا سمائی – دانشجوی کارشناسی ارشد گروه خاکشناسی دانشگاه زنجان
شروین احمدی – عضو هیئت علمی پژوهشگاه پلیمر و پتروشیمی ایران

چکیده:

فرسایش خاک به صور مختلف ایجاد خسارت می کند از بین رفتن خاک سطحی، کاهش حاصلخیزی و نفوذپذیری خاک، کاهش ظرفیت مخازن، آلودگی شیمیایی و گل آلود شدن آب های سطحی و بالا رفتن هزینه های تصفیه آب از جمله خسار تهای ناشی از فرسایش آبیمیباشد. ورود کو دهای شیمیایی، علفکشها و آفتک شها همراه با ذرات رس به آ بهای سطحی و اکوسیستمهای آبی سلامت بشر وموجودات آبزی را به مخاطره میاندازد [ ۲]. آلودگی آ بها به نیترات و بالا رفتن غلظت این ترکیب شیمیایی در آب باعث ایجاد بیماری های متهموگلوبینیا، سیانوسین، کمبود ویتامین A اشکال در تولید مثل، سقط جنین و کاهش تولید شیر در دام ها م یشود. آلودگی آب های سطحی با فسفر نیز سبب رشد زیاد فیتو ،پلانکتو نها و جلب کها شده و به طور خلاصه پدیده اوتروفی شدن را به دنبال خواهد داشت [ ۱].
کنترل فرسایش و جلوگیری از انتشار ذرات رس یکی از راه هایی است که آلودگی آب ها را کاهش داده و به سلامت جامعه و حفظ محیط زیست کمک میکند. یکی از رو شهای نوین کنترل فرسایش، افزایش پایداری خاکدان هها و جلوگیری از انتشار ذرات رس با استفاده از پلیمرهاست. پلیمرها م یتوانند توسط ذرات شن، سیلت و رس خا کها جذب شوند [ ۷و ۱۳ ]. جذب پلیمرها به وسیله ر سها در اثر نیروهای الکترواستاتیکی بین گرو ههای عامل پلیمر و بارهای منفی سطح رس ها صورت م یگیرد [ ۴و ۸]. اضافه کردن پلیمرها به خاک بر انتشار ذرات خاک، هماوری آنها و خاکدانه سازی اثر خواهد داشت [ ۵]. این مواد با ایجاد پیوند بین ذرات باعث هماوری سوسپانسیو نهای رسمیشوند [ ۹].
اهداف این پژوهش عبارت بودند از : -بررسی تاثیر سه نوع پلیمر مختلف بر میزان رس قابل انتشار دو نوع خاک فرساشپذیر ۲- تعیین مناسبترین غلظت پلیمر برای کاهش میزان رس قابل انتشار -تعیین مناس بترین پلیمر برای دو نوع خاک با توجه به ویژگیهای فیزیکی و شیمیایی آنها.