سال انتشار: ۱۳۸۳

محل انتشار: اولین کنگره ملی مهندسی عمران

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

علی باقری – دانشجوی دکترای مدیریت منابع آب ، دانشکده عمران ، دانشگاه صنعتی شریف
احمد ابریشم چی – دانشیار دانشکده عمران ، دانشگاه صنعتی شریف
مسعود تجریشی – استادیار دانشکده عمران ، دانشگاه صنعتی شریف
عباس سلیمانی – کارشناس ارشد سازه‌های آبی، بخش مهندسی آب، دانشگاه تربیت مدرس

چکیده:

توسعه پایدار ، به گونه ای که در سال ۱۹۸۷ توسط Brundtland در گزارش خود با عنوان آینده مشترک ما ، معرفی شده است سه عنصر اجتماع، اقتصاد و محیط زیست را مورد توجه قرار می دهد و بر حفظ حقوق نسل آینده تاکید می کند. از زمان طرح این مفهوم تاکنون تلاشهای زیادی در جهت عملباتی کردن مفهوم پایداری در مسایل مرتبط با زندگی بشر صورت گرفته است. در این مقاله نیز برای تعیین پایداری یک شهر از منظر سیستم آب شهری، شاخصی تعریف شده است که از نگاشت فازی شش معیار به شرح زیر به دست می‌آید : فنی، زیست محیطی، اقتصادی، اجتماعی، استقلال و همزیستی. این شاخص به صورت فازی به سه بازه غیر پایدار، نیمه پایدار و پایدار تقسیم بندی شده است . برای کمی کردن هریک از معیارهای مزبور که یک بعد از ابعاد پایداری سیستم مورد مطالعه را از منظر آب شهری مورد توجه قرار می دهد، شاخص جداگانه ای در نظر گرفته شده است. پایداری سیستم آب شهر تهران به عنوان مطالعه موردی توسط معیارهای فوق مورد سنجش قرار گرفته و مشاهده شد شاخص پایداری آب در این شهر از حالت پایدار در دهه ۱۳۳۰ از اواخر دهه ۴۰ سیر نزولی گرفته و از اواخر دهه ۵۰ به حالت نیمه پایدار رسیده است