سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: اولین همایش سازگاری با کم آبی

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

حسین دهقانی سانیج – عضو هیات علمی موسسه تحقیقات فنی و مهندسی کشاورزی، سازمان تحقیقات آمو
محمدمهدی نخجوانی مقدم – عضو هیات علمی موسسه تحقیقات فنی و مهندسی کشاورزی، سازمان تحقیقات آمو
فرحناز سهراب – عضو هیات علمی موسسه تحقیقات فنی و مهندسی کشاورزی، سازمان تحقیقات آمو

چکیده:

محدودیت منابع آبی کشور باعث گردیده تا بخش کشاورزی به عنوان عمده مصرف کننده منابع آبی کشور با کمبود آب برای تولید مواد غذایی روبرو باشد . در این شرایط مهمترین چالش بخش کشاورزی افزایش بهرهوری آب و تولید بیشتر غذا از آب کمتر است . شاخص کارایی مصرف آب کشاورزی (Water Productivity, WP) در سطوح WP نشان دهنده میزان تولید به ازای میزان آب مصرفی می باشد . مقدار مختلف مزرعه، دشت و یا حوزه به عوامل مختلف بستگی دارد . کم آبیاری از تکنیک هایی مدیریتی است که در بطور قابل توجه ای کارایی مصرف آب را در کشاورزی ارتقاء می بخشد . کم آبیاری به دو صورت فصلی و موضعی قابل اعمال کردن در یک فصل زراعی می باشد . کم آبیاری فصلی در طول یک فصل کشت و بصورت
یکنواخت بر روی محصول تحت آبیاری قابل انجام می باشد، که به نوعی معرف بهره بردارانی است که در طول فصل کشت از منابع آبی محدودی برخوردار می باشند و کمآبیاری موضعی تنها در مراحل خاصی از فصل کشت اعمال می گردد . سیستم آبیاری قطره ای از جمله روش های نوین آبیاری است که توسعه آن به نوبه خود به عنوان راهکاری برای افزایش کارایی مصرف آب کشاورزی مطرح می باشد . با توجه به امکان کنترل بالای حجم آب آبیاری در این سیستم، اعمال مدیریت کم آبیاری با استفاده از آن با دقت بالایی ممکن میباشد . در این مقاله در نظر است تا اثرات مدیریت کم آبیاری فصلی و موضعی بر روی کارایی آب در محصولات ردیفی در کشاورزی بررسی و تحلیل گردد ..