سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: اولین کنفرانس سازه و معماری

تعداد صفحات: ۱۷

نویسنده(ها):

مجتبی هوشنگیان شیرازی – دانشجوی کارشناسی معماری دانشگاه کاشان
پریناز هنرپیشه – دانشجوی کارشناسی معماری دانشگاه کاشان
حمیدرضا فرشچی – کارشناس ارشد معماری و شهرسازی،عضو هیئت علمی دانشگاه کاشان

چکیده:

باوجود پیشرفت های زیاد تکنولوژی ساختمان و نیز نرم افزار های پیشرفته روز افزون طراحی اعضای سازه ای بنا ها ، هنوز مقابله جامع در مقابل نیروهای مختلف حاصل از زمین لرزه که پاسخگوی نیازهای امنیتی جانی و مالی در مواقع بحران باشد کامل و مطمئن نیست. بنظر می آید بایستی به دنبال اندیشه و روشی باشیم که در زمان وقوع زلزله هیچگونه آسیب دیگری برای ساختمان وتجهیزات داخل آن قابل تصور نباشد. و ذهن آدمی را در مقابل بحرانهای محیطی چون زلزله اغناع کند. در ساختمانهای کنونی به علت نواقصی که ممکن است در حین اجرای مراحل عناصر سازه ای صورت گیرد یک بنا هرگز در مقابل نیروهای شدید زلزله کاملاً مطمئن و بدون آسیب دیدگی بنظر نخواهد آمد. ضمن آنکه هنگام انتقال نیروهای تنشی زمین لرزه به ساختمان اگر سازه نیز سالم بماند ، وسائل و تأسیسات داخل آن دچار ضایعه می گردد. در طراحی ساختمانهای کنونی سازه بنا همیشه متصل و روی انواع شالوده های منفرد یا مرکب انجام می گیرد ، اما اگر با اندیشه ای بتوانیم درهنگام وقوع زلزله بوسیله نیروی مغناطیسی ساختمان را از روی شالوده و پی جدا سازیم و آن را در فاصله ای از زمین نگه داریم می توانیم مدعی شویم بنا وتجهیزات داخل آن را از هر گونه آسیب دیدگی و ضایعه ای محفوظ نگه داشته ایم. در این مقاله تلاش شده اندیشه و مکانیزم ارائه شود تا این ایده به واقعیت نزدیک گردد و بتوان بوسیله شار مغناطیسی و قطبهای هم نام بنا را از زمین جدا ساخت