سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: سومین کنفرانس بین المللی مدیریت جامع بحران در حوادث غیرمترقبه

تعداد صفحات: ۱

نویسنده(ها):

فاطمه گلپایگانی – دانشجوی کارشناسی ارشد آبخیزداری دانشگاه تهران
منصوره قوام عربانی – دانشجوی کارشناسی ارشد مرتعداری دانشگاه تهران
هدی قاسمیه – دانشجوی دکتری آبخیزداری دانشگاه تهران

چکیده:

سیل یکی از بلایای طبیعیمی باشدکه خسارات مالی ، جانیو زیست محیطی فراوانی را به همراهدارد .
امروزه مشخص شده است کهبه دلیلوجود پاره ای مشکلاتدر روشهای کنترل سیلاب ( مانند هزینه بسیار بالای اقدامات حفاظتیدر برابر سیلهای با دوره بازگشت طولانی ، اثرات نا مطلوباکولوژیکی و زیست محیطیایناقدامات، افزایش وقوع سیلابها به دلیل تغییر اقلیم و … )‌ مهار تمام سیلابهاامکان پذیر نمی باشد بنابراین به منظور کاهش خسارات سیلابهامی بایست به روشهای تعدیل کننده سیلاب روی آوریم.بطور کلیمدیریت حوزه های آبخیزبا انجام اقداماتی نظیر افزایش پوشش گیاهی ، اصلاح شیب و کاربری اراضیو …می تواند با افزایش زمان تمرکز ، دبی اوج سیلابرا کاهش دادهوسیلاب را تعدیل کند ، که البتهاین امر با افزایش تدریجیسطح آبهای زیرزمینیدرتعدیل خشکسالینیز موثر است. روشهاییکه به منظور اجرای مدیریتصحیح حوزه های آبخیز انجام می شودشامل روشهای سازه ای ، غیر سازهای (‌بیولوژیکی )‌ و تلفیقی می باشد که روشهای تلفیقی کارایی بالاتری را دارا هستند.