مقاله گرايش به مصرف گونه هاي موسيقي مردم پسند و ميزان پرخاشگري در ميان دانشجويان؛ مطالعه موردي: دانشجويان دانشگاه اصفهان که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۸۸ در تحقيقات فرهنگي ايران از صفحه ۲۴۳ تا ۲۶۲ منتشر شده است.
نام: گرايش به مصرف گونه هاي موسيقي مردم پسند و ميزان پرخاشگري در ميان دانشجويان؛ مطالعه موردي: دانشجويان دانشگاه اصفهان
این مقاله دارای ۲۰ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله مصرف فرهنگي
مقاله مصرف موسيقايي
مقاله موسيقي مردم پسند
مقاله ميزان پرخاشگري

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: صميم رضا
جناب آقای / سرکار خانم: قاسمي وحيد

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقاله حاضر رابطه گرايش به مصرف گونه هاي موسيقي مردم پسند ايراني و غربي و ميزان پرخاشگري در بين دانشجويان را مورد مطالعه قرار مي دهد. مشاهده برخي نشانه هاي پرخاشگري در ميان دانشجوياني که تمايل بسيار زيادي به گونه هاي موسيقي مردم پسند ـ به خصوص گونه هاي غيربومي آن ـ دارند انگيزه اصلي انجام اين پژوهش است. هدف اصلي تحقيق نشان دادن وجود رابطه معنادار ميان مصرف موسيقي مردم پسند و ميزان پرخاشگري است. براي نيل به اين هدف، تعداد ۴۱۰ نفر از دانشجويان دانشکده هاي دانشگاه اصفهان به کمک پرسشنامه محقق ساخته سنجش گرايش موسيقايي و پرسشنامه پرخاشگري، مورد آزمون قرار گرفتند. بر اساس يافته هاي حاصل از پيمايش مشخص شد ميان گرايش به مصرف موسيقي مردم پسند و ميزان پرخاشگري رابطه معناداري وجود دارد. در مورد گرايش به مصرف موسيقي مردم پسند ايراني بعد از انقلاب، جهت رابطه منفي و در مورد گرايش به مصرف انواع ديگر موسيقي مردم پسند، جهت رابطه مثبت بود. کمترين و بيشترين گرايش به مصرف گونه هاي موسيقايي مورد بررسي، به ترتيب متعلق به موسيقي مردم پسند ايراني بعد از انقلاب و موسيقي مردم پسند غربي (رپ، راک و هوي متال) بود که دوستداران موسيقي اخير داراي بيشترين اختلال پرخاشگري بودند. در انتها به اين نتيجه رسيده ايم که اگر بپذيريم موسيقي مردم پسند به علت ويژگي هاي خاص موسيقي شناسانه اي که دارد با ويژگي هاي روحي جوانان سازگارتر است و نمي توان آن را از سبک زندگي مصرفي اين قشر حذف کرد، بايد به فکر گونه اي از اين موسيقي بود که حداقل پيامدهاي رفتاري و اجتماعي را براي مصرف کنندگان آن به بار آورد. در ميان اين انواع، گونه ايراني بعد از انقلاب بهترين به نظر مي رسد.