مقاله گزارش يک مورد از انشعاب تنه مشترک شريان تيروئيدي ايما و تيموسي از شريان براکيو سفاليک که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۹۰ در مجله دانشگاه علوم پزشکي گيلان از صفحه ۸۹ تا ۹۲ منتشر شده است.
نام: گزارش يک مورد از انشعاب تنه مشترک شريان تيروئيدي ايما و تيموسي از شريان براکيو سفاليک
این مقاله دارای ۴ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله سرخرگها
مقاله غده پارا تيروئيد
مقاله غده ليتروييد
مقاله غده تيموس

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: قنبري احمدعلي
جناب آقای / سرکار خانم: طايفي حميد
جناب آقای / سرکار خانم: ابراهيمي كلان عباس
جناب آقای / سرکار خانم: قنبري وهاب

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: شريان تيروئيدي ايما اولين بار در سال ۱۷۸۶ توسط نوباور (Neubauer)، کشف و گزارش گرديد. اين شريان که در اکثر کتاب هاي مرجع آناتومي توضيح داده مي شود، ممکن است از قوس آئورتا، از شريان براکيوسفاليک و يا از ديگر شريان هاي بزرگ در مدياستينوم فوقاني منشا بگيرد. شريان تيروئيدي ايما بيشتر به عنوان يک شريان جبراني در مواقعي که يکي از شريان هاي تيروئيدي کارآيي کافي براي تغذيه غده تيروئيد را نداشته باشد، در نظر گرفته مي شود. گاهي از اوقات شاخه کوچکي از اين شريان به غده تيموس نيز مي رسد.
شريان تيموسي معمولا از شاخه مدياستينال قدامي شريان اينترنال توراسيک منشا مي گيرد اما در مواردي نيز ممکن است از قوس آئورتا، شريان براکيوسفاليک، کاروتيد مشترک و يا از تنه اصلي شريان اينترنال توراسيک نيز جدا بشود. منشا اصلي آن از شريان تيروئيدي ايما، بسيار نادر گزارش شده است.
گزارش مورد: اين مورد نادر در جسد يک مرد ۶۵ ساله مشاهده شد که تنه مشترک شريان تيروئيدي ايما و شريان تيموسي با قطر سه ميليمتر، از شريان براکيو سفاليک منشعب گرديد و بعد از مسير کوتاهي به دو شاخه صعودي (شريان تيروئيدي ايما) و نزولي (شريان تيموسي) تقسيم شد. شريان تيروئيدي ايما با طي مسيري به سمت چپ و بالا تا کنار تحتاني ايتموس غده تيروئيد ادامه پيدا کرد. در اين محل يک شاخه از آن جدا  شدکه پس از رسيدن به بخش تحتاني لب چپ تيروئيد، در جهت قدامي خلفي عميقا به غده تيروئيد نفوذ کرده و در غده پاراتيروئيد تحتاني چپ ختم گرديد. شاخه اصلي تيروئيدي ايما تا کناره فوقاني ايسموس تيروئيد ادامه مسير داد و سپس بدو شاخه راست و چپ تقسيم شد. هر يک از اين شاخه ها بعد از ارسال يک شاخه آناستوموزي برزگ به شريان تيروئيدي فوقاني سمت خود، بصورت چند شاخه ريز در بخش فوقاني لب تيروئيد ختم گرديد. شريان تيموسي سه سانتيمتر بطرف پايين ادامه مسير داد و در پايان بصورت دو شاخه در لب هاي راست و چپ غده تيموس پايان گرفت.
غده تيروئيد در اين جسد، اندازه اي بزرگتر از حد نرمال داشت و غده تيموس نيز عليرغم سن بالاي کاداور، با دو لب راست و چپ، براحتي قابل تشخيص و تشريح بود.
نتايج: با توجه به منشا جنيني و تکاملي غدد پاراتيروئيد تحتاني و تيموس، از بن بست هاي حلقي مجاور هم، تامين خوني آنها از يک تنه شرياني مشترک، زياد دور از ذهن بنظر نمي رسد بويژه اينکه غدد پارا تيروئيد و تيموس همچنان که در اين مورد اخير مشاهده شده، بيشتر از اندازه طبيعي رشد کرده و بزرگ شده باشند.
در اعمال تيروئيدکتومي، موقعي که جراح با يک غده تيروئيد بسيار بزرگ سر و کار داشته باشد، وجود شريان تيروئيدي ايما و انشعاب شاخه هايي از آن به سمت بخش تحتاني لب هاي تحتاني غده تيروئيد، راهنماي ارزشمندي براي يافتن غدد پاراتيروئيد تحتاني و حفظ آنها خواهد بود تا از هيپوکلسمي بعدي بيمار و عوارض خطير ناشي از آن جلوگيري بعمل آيد.