مقاله گفتگو در حکايت خليفه و اعرابي در سه روايت مثنوي، مصيبت نامه و جوامع الحکايات که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاييز ۱۳۸۹ در پژوهش نامه ادبيات تعليمي (پژوهشنامه زبان و ادبيات فارسي) از صفحه ۶۳ تا ۸۲ منتشر شده است.
نام: گفتگو در حکايت خليفه و اعرابي در سه روايت مثنوي، مصيبت نامه و جوامع الحکايات
این مقاله دارای ۲۰ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله گفتگو
مقاله شخصيت
مقاله راوي
مقاله لحن
مقاله تشخص زباني

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: خليلي جهانتيغ مريم
جناب آقای / سرکار خانم: محمودي فاطمه

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
گفتگوي اشخاص حکايت با يکديگر از شگردهاي شخصيت پردازي است. هر گفته نشاني از گوينده خود دارد و شخصيت ها نيز با گفتگو خلق مي شوند، هم چنان که سخن گفتن هر کسي نيز نشاني از طبقه اجتماعي، ميزان تحصيلات و منش انساني او دارد. بنابراين قدرت به کارگيري گفتگو در خلق شخصيت کار ساده اي نيست و از عهده هر کسي برنمي آيد؛ بخصوص اگر اثر هنري به شعر باشد. در اين نوشته با روش تحليل محتوا به مقايسه عنصر گفتگو در حکايت تمثيلي «خليفه که در کرم از حاتم طايي گذشته بود» از مثنوي مولوي و ماخذ احتمالي آن يعني «مصيبت نامه» عطار و «جوامع الحکايات» عوفي مي پردازيم تا از اين طريق فرضيه خود را در برتري هنري مولوي بر مآخذي که از آنها استفاده کرده است به اثبات برسانيم و به اين نتايج برسيم که گفتگو در مثنوي علاوه بر خلق شخصيت ها و بيان احساسات و عواطف و افکار آنها، نشانه شناخت درست مولانا از روحيات اقشار مختلف جامعه است؛ به طوري که در حکايت مثنوي با آن که تشخص زباني وجود ندارد ليکن لحن گفتگوها چنان است که مي توان به طبقه اجتماعي و و وضعيت روحي شخصيت ها پي برد. علاوه بر آن مولانا نيز در چارچوب اين گفتگوهاي نسبتا طولاني با هنرمندي به اهداف تعليمي خود دست مي يابد.