مقاله گونه شناسي بومي سرودهاي ايران که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار و تابستان ۱۳۸۸ در ادب پژوهي از صفحه ۱۴۳ تا ۱۷۰ منتشر شده است.
نام: گونه شناسي بومي سرودهاي ايران
این مقاله دارای ۲۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله ادبيات شفاهي
مقاله بومي سرود
مقاله فولكلور
مقاله وزن هجايي
مقاله درون مايه

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: ذوالفقاري حسن
جناب آقای / سرکار خانم: احمدي ليلا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
بومي سرود به اشعاري گفته مي شود که شاعران محلي با استفاده از فرهنگ، واژگان و درون مايه هاي بومي منطقه خود آن را مي سرايند. اين ترانه ها در ادبيات شفاهي اهميت ويژه اي دارند؛ زيرا ما را با مفاهيم و انديشه هاي متعالي آنان آشنا مي سازند.
بومي سرودها در حوزه جغرافياي فرهنگي ايران بزرگ تنوع و گوناگوني فراواني دارند. اميري، تبري، طالبا، نجما، کتولي، حقاني، سوت خواني، شرفشاهي، چهاردانه، کيلالي و لاکو؛ واسونک، شربه، شروه، حاجياني، فايزخواني، شنبه اي، کله فرياد، دوبيتي، چهاربيتي، سرحدي، سرصوت، فرياد، نوا، فراقي، عاشقانه، شعردلبر، شعر جاهلي، حقيقي، سه خشتي، گوراني، بيت، نوول، فهلويات، هوره، حيران، لاوک و چهار لنگي، باياتي، عاشيقي، آغي، باغلاما، قوشما، لايلالار، جيغالي، سالاما، الف لام، قايتارما، ديل و دؤئمز، ليکو، شير، زهيرک، کردي و سيتک، تنها بخشي از بومي سرودها هستند که ضروري است تا پيش از نابودي  آنها شناخته و گونه شناسي شوند.
در اين مقاله پس از تبيين، پيشينه و تعريف بومي سرود، تاريخچه، ارزش ها و ويژگي هاي آن ارايه مي شود، سپس بومي سرود هاي برجسته مناطق مختلف ايران از نظر حوزه جغرافيايي، وجه تسميه، قالب، زيبايي شناسي، محتوا و درون مايه بررسي و طبقه بندي مي شوند.