روش تحقیق – روش به کار گرفته شده در این پژوهش کیفی ، تفسیری با استفاده از تدابیر تحلیلی با رویکردی کتابخانه ای می باشد. در این راستا از منابع مکتوب بصورت موردی نقل قول شده است و در میان منابع سعی شده منبعی که بنیادی تر به نظر میرسد بصورت مستقیم در متن مورد اشاره قرار گیرد.

پیشینه تحقیق – در زمینه سبک شناسی آرت نوو وزیر شاخه های آن و همچنین در زمینه گونه شناسی سبک های معماری ایران پژو هش هایی صورت پذیرفته ومقاله ای توسط آقای دکتر سعید حقیر تدوین و منتشر گردیده است که در متن حاضر نیز در برخی موارد از آن استفاده گردیده است .

با واسطه تاریخی، یک جنبش واپسنگر ظهور نمود. دوره ی رمانتیک ( به ویژه در آلمان، فرانسه و انگلستان ) همواره در صدد بازگشت به سرچشمه های فراموش شده ی سده های میانه بود. در این زمان هنر، معماری و هنرهای کاربردی عناصری از گوتیک۲، رنسانس۳ و باروک۴ را به گونه ای التقاطی با یکدیگر ترکیب و در نهایت ماحصل را با ماشین و به صورت ارزان قیمت تولید می نمودند که از حدود ۱۸۹۰ به ایجاد سبک هنری نوینی منجر شد. (فربود ، آیت الهی ، ۱۳۸۶،(۱۸-۱۹)

این سبک در طول مدتی کوتاه، به یک جنبش همگانی بزرگ در اروپا تبدیل گردید و ذوق هنری غرب را از عوام تا خواص تحت تأثیر قـرار داد و تـا سال ۱۹۱۴ سبک غالب هنر در دنیای غرب بود. هنر نو نام مغازه ای بود که طراحی داخلی آن توسط معمار بلژیکی، وان دو ولد۵، انجام شـده بـود و در سال ۱۸۸۵ در پاریس گشایش یافت. در این مغازه اشیاء مدرن و نوظهور فروخته می شد. نام این مغازه به سبکی تعلق گرفت که به جای تقلید از گذشته ، در پی ابداع احجام و فرم های جدید بود (قبادیان،۳۶،.(۱۳۹۱

بلژیک نخستین کشور اروپایی بود که در آن نهضت هنری جدید آغاز شد ؛ اما چرا بلژیک؟رواج فراوان صنعت در بلژیک قبل از هر کشور اروپایی دیگر، سبب گشت مسائل ناشی از صنعت به حدت بیشتر نخست در این کشور به منصه بروز رسد. اما علتی دیگر دست کم به همان اهمیت علت نخست وجود داشت که سبب شد در بلژیک هنر نو بر معماری و محصولات صنعتی تاثیرگذار باشد .بین سال های ۱۸۸۰ و ۱۸۹۰ در تمام دنیای فرهنگی آن روز، بروکسل تنها شهری بود که مقدم هنرمندان خلاقانه را گرامی می داشت؛ هنرمندانی که در شهر و دیار خود مورد بی علاقگی و بی اعتنائی قرار گرفته بود. نقاشانی چون »سورا۶«،»سزان۷«و»وان گوگ۸«مجسمه سازانی نظیر »  رودن ۹« و »مونیه۱۰«و موسیقی دانانی مثل»دبوسی۱۱« و »ونسان دندی۱۲« و شعرائی مانند »ورهارن۱۳« همه به بروکسل دعوت می شدند تا کارهای خود را در نمایشگاه ها و کنسرت ها عرضه دارند و یا در مباحثات هنری شرکت جویند.(زیگفرید گیدیون،۲۵۶،.(۱۳۸۹