سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: ششمین همایش انجمن مطالعات برنامه درسی

تعداد صفحات: ۲۰

نویسنده(ها):

دکتر حیدر تورانی – عضو هیئت علمی موسسه پژوهشی درسی و نوآوری آموزشی
دکتر محرم آقازاده – مشاور آموزش دفتر منطقه ای یونسکو تهران و یونیسف ترکمنستان

چکیده:

یادگیری مسئله محور یکی از مهیج ترین و اثر گذارترین گزینه های تربیتی در حوزه یاددهی – یادگیری در طول ۴۰ سال اخیر بوده است. دلایل عمده برای اثر بخشی و توانمندی یادگیری مسئله محور دایر بودن این نوع یادگیری بر انواع اصول یادگیری فعال است؛ اصولی نظیر همیاری،: بازخورد گیری دایر بودن این نوع یادگیری بر انواع اصول یادگیری فعال است؛ اصولی نظیر همیاری؛ بازخوردگی و تناسب با ترجیهات یادگیری دانش آموزان. یادگیری مسئله محور سبب می شود دانش آموزان اصول بنیادین موضوع درسی را در بافتی که نیاز به حل مسئله را تجویز می کند فرا بگیرند(وودز، ۱۹۹۶) طی یادگیری مسئله محور یادگیرندگان فرصت می یابند به تمرین پرداخته آموخته هاشان را به کار ببندند و از مهارت خهای فرایندی حل مسئله برقراری ارتباط بین شخص گروه سازی خود رازیابی توانایی هماهنگی با تغییر و … بهره گیرند.
به هر روی عمده متخصصان و نوسندگانی که در زمینه اصول یادگیری و یادگیری بهینه در کلاس درس اعلام نظر کرده اند، یادگیری مسئله محوری را با اصول یادگیری موافق دانسته اند (چیکرنیک و گامسن، ۱۹۸۷؛رمسدن،۱۹۸۲؛نواک،۱۹۸۹؛جانسون و جانسنون،۱۹۸۲؛جانسون و اسمیت،۱۹۹۱؛ براون و پندلبری،۱۹۹۲؛ وودز ۱۹۹۶). یادگیری مسئله محور دارای قابلیت کاربد برای کلاسهای درس انفرادی و کلاس های درس بیش از ۱۰۰ نفر را دارد.