مقاله آگاهي و نگرش روستاييان شهرستان شهرکرد نسبت به برنامه پزشک خانواده که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۸۹ در مديريت اطلاعات سلامت از صفحه ۶۲۹ تا ۶۳۶ منتشر شده است.
نام: آگاهي و نگرش روستاييان شهرستان شهرکرد نسبت به برنامه پزشک خانواده
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله آگاهي
مقاله نگرش
مقاله خدمات بهداشت روستايي
مقاله پزشکان خانواده

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: علي دوستي معصومه
جناب آقای / سرکار خانم: توسلي الهه
جناب آقای / سرکار خانم: خديوي رضا
جناب آقای / سرکار خانم: شريفي غلامرضا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: برنامه پزشک خانواده با تلاش مسوولان کشور در سال ١٣٨٤ به منظور دسترسي راحت و مناسب به خدمات سلامت در روستاها و شهرهاي با جمعيت زير ٢٠٠٠٠ نفر به اجرا درآمد. اين پژوهش با توجه به گذشت حداقل ۲ سال از اجراي برنامه با هدف بررسي آگاهي و نگرش مردم مناطق روستايي شهرستان شهرکرد نسبت به برنامه پزشک خانواده انجام گرديد.
روش بررسي: اين پژوهش از نوع توصيفي– تحليلي مي باشد. آزمودني هاي پژوهش ۱۱۰۰ نفر از افراد تحت پوشش برنامه پزشک خانواده در مناطق روستايي شهرستان شهرکرد استان چهار محال و بختياري در سال ۱۳۸۸ بودند که به روش نمونه گيري به صورت چند مرحله اي انتخاب شدند. جهت جمع آوري اطلاعات، از پرسش نامه محقق ساخته استفاده گرديد. روايي پرسش نامه از طريق اعتبار صوري و محتوي و تعدادي از متخصصان پزشکي اجتماعي و آموزش بهداشت صورت گرفت. پايايي پرسش نامه نيز از طريق محاسبه Cronbach’s alpha به دست آمد. براي تجزيه و تحليل يافته ها از نرم افزار آماري SPSS و آزمون هاي آماري همبستگي Pearson،spearman و آناليز واريانس استفاده شد.
يافته ها: نتايج حاصل از اين پژوهش نشان داد که ميانگين سني افراد مورد بررسي ۳۴٫۲۳ سال مي باشد. ميزان آگاهي افراد مورد بررسي نسبت به برنامه پزشک خانواده به ترتيب، ۳۰٫۹ درصد ضعيف، ۵۳٫۴ درصد متوسط، ۱۴٫۵ درصد خوب و ۱٫۳ درصد عالي بود. همچنين نگرش افراد در ۰٫۵ درصد خيلي خوب، ۲۵٫۵ درصد خوب، ۶۴٫۴ درصد متوسط، ۹٫۱ درصد ضعيف، ۰٫۵ درصد خيلي ضعيف برآورد گرديد. بين نمره آگاهي و سن رابطه معکوس و بين نمره آگاهي و سطح تحصيلات رابطه مستقيم وجود دارد. همچنين بين نمره نگرش و سن رابطه مستقيم وجود دارد.
نتيجه گيري: نتايج اين پژوهش نشان داد که روستاييان از آگاهي مناسبي نسبت به برنامه پزشک خانواده برخوردار نبودند. همچنين نگرش آن ها نيز متوسط بود که مؤيد نياز بيشتر به آموزش در زمينه بهبود و افزايش نگرش صحيح آنان مي باشد.