مقاله اثربخشي رفتار درمانگري ديالکتيکي همراه با دارو درمانگري در مقايسه با دارو درمانگري در کاهش افکار خودکشي بيماران دچار افسردگي اساسي اقدام کننده به خودکشي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۸۹ در روان شناسي كاربردي از صفحه ۲۵ تا ۴۱ منتشر شده است.
نام: اثربخشي رفتار درمانگري ديالکتيکي همراه با دارو درمانگري در مقايسه با دارو درمانگري در کاهش افکار خودکشي بيماران دچار افسردگي اساسي اقدام کننده به خودکشي
این مقاله دارای ۱۷ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله افسردگي اساسي
مقاله افکار خودکشي
مقاله دارو درمانگري
مقاله رفتاردرمانگري ديالکتيکي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: كربلايي محمد ميگوني احمد
جناب آقای / سرکار خانم: احدي حسن
جناب آقای / سرکار خانم: شريفي حسن پاشا
جناب آقای / سرکار خانم: جزايري سيدمجتبي

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
هدف: هدف پژوهش تعيين ميزان اثربخشي رفتار درمانگري ديالکتيکي همراه با دارو درمانگري در مقايسه با دارو درمانگري در کاهش ميزان گرايش به خودکشي در بيماران دچار افسردگي اساسي بود.
روش: روش شبه آزمايشي، با دو گروه آزمايش (رفتار درمانگري ديالکتيکي و دارو درمانگري) و گروه گواه (دارودرمانگري) و جامعه آماري بيماران مراجعه کننده به بيمارستان هاي لقمان الدوله، آزادي و مرکز خدمات روان شناختي مهرتابان بود که افسردگي اساسي همايند با افکار خودکشي داشتند. با روش نمونه گيري تصادفي طبقه اي در هر گروه تعداد ۱۲ نفر ۷ زن و ۵ مرد انتخاب شد. ابزارهاي پژوهش مصاحبه تشخيصي ساختار يافته، بر اساس راهنماي تشخيصي و آماري اختلال هاي رواني ۲۰۰۰، آزمون افسردگي ۲۰۰۵ و خودکشي بک ۱۹۹۷ بود. دارودرمانگري و رفتاردرمانگري ديالکتيکي به صورت فردي و گروهي به مدت ۷ ماه (هر هفته دو جلسه مجموعا ۲۸ جلسه انفرادي و ۲۸ جلسه گروهي) انجام گرفت.
يافته ها: يافته نشان داد رفتاردرمانگري ديالکتيکي همراه با دارودرمانگري در کاهش ميزان گرايش به خودکشي مؤثرتر از دارودرمانگري به تنهايي است.
نتيجه گيري: در حوزه درمان و زمينه کار با افراد افسرده و افرادي که در حالت بحران به سر مي برند و گرايش به خود شي دارند، رفتار درماني ديالکتيکي با توجه به ماهيت آن، بسيار کارا و نويد بخش به نظر مي رسد.