مقاله اثر تجويز توام اسيدليپوئيک و پيريدوکسين بر عوامل التهاب سيستمي و عروقي در بيماران مبتلا به نفروپاتي ديابتي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تير ۱۳۸۹ در مجله غدد درون ريز و متابوليسم ايران از صفحه ۹۹ تا ۱۱۰ منتشر شده است.
نام: اثر تجويز توام اسيدليپوئيک و پيريدوکسين بر عوامل التهاب سيستمي و عروقي در بيماران مبتلا به نفروپاتي ديابتي
این مقاله دارای ۱۲ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله نفروپاتي ديابتي
مقاله اسيدليپوئيک
مقاله پيريدوکسين
مقاله التهاب سيستمي
مقاله التهاب عروقي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: نوري نازنين
جناب آقای / سرکار خانم: طبيبي هادي
جناب آقای / سرکار خانم: حسين پناه فرهاد
جناب آقای / سرکار خانم: هدايتي مهدي
جناب آقای / سرکار خانم: نفر محسن

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: التهاب سيستمي و التهاب عروقي دو عامل خطرزا در ايجاد نفروپاتي ديابتي هستند. در بيماران ديابتي، غلظت عوامل التهاب سيستمي و التهاب عروقي سرم با آلبومينوري رابطه مثبت دارند. بنابراين، مطالعه حاضر به منظور بررسي اثرات تجويز توام اسيد ليپوئيک و پيريدوکسين روي غلظت سرمي اين فاکتورها در بيماران مبتلا به نفروپاتي ديابتي صورت گرفت.
مواد و روش ها: اين مطالعه يک کارآزمايي باليني تصادفي دو سوکور بود که در آن ۳۸ بيمار مبتلا به نفروپاتي ديابتي (۲۳ زن و ۱۵ مرد) به طور تصادفي به گروه دريافت کننده مکمل و دارونما تقسيم شدند. بيماران گروه دريافت کننده مکمل، روزانه ۸۰۰ ميلي گرم اسيدليپوئيک و ۸۰ ميلي گرم پيريدوکسين به مدت ۱۲ هفته دريافت کردند در حالي که بيماران گروه دارونما روزانه دارونماهاي مشابهي را دريافت مي کردند. در شروع مطالعه و پايان هفته دوازدهم از هر بيمار يک نمونه ادرار و ۱۰ ميلي ليتر خون بعد از ۱۲ تا ۱۴ ساعت ناشتايي گرفته شد. غلظت پروتئين واکنش دهنده با پلي ساکاريد(hs-CRP) C ، مولکول چسبندگي بين سلولي نوع ۱ محلول (sICAM-1)، مولکول چسبندگي سلول هاي عروقي نوع ۱ محلول (sVCAM-1)، sE-selectin، اينترلوکين-۶، گلوکز سرم، درصد هموگلوبين A1c خون و غلظت آلبومين ادرار اندازه گيري شدند.
يافته ها: در مطالعه حاضر تفاوت آماري معني داري بين دو گروه از نظر ميانگين تغييرات غلظت hs-CRP، sICAM-1، sVCAM-1،sE-selectin ، اينترلوکين-۶، گلوکز سرم و درصد هموگلوبين A1c خون مشاهده نگرديد. ميانگين غلظت آلبومين ادرار در گروه دريافت کننده مکمل در پايان هفته دوازدهم به طور معني داري در مقايسه با شروع مطالعه کاهش يافت(P<0.05)  و اين کاهش در مقايسه با گروه دريافت کننده دارونما معني دار بود(P<0.05) .
نتيجه گيري: يافته هاي مطالعه حاضر نشان داد که تجويز توام اسيد ليپوئيک و پيريدوکسين تاثيري بر غلظت عوامل التهاب سيستمي و التهاب عروقي ندارد، اما سبب کاهش معني دار آلبومينوري در بيماران مبتلا به نفروپاتي ديابتي مي شود. بنابراين تجويز توام اسيدليپوئيک و پيريدوکسين ممکن است نقش موثري در کند کردن پيشرفت نفروپاتي ديابتي با سازوکار متفاوت از تاثير آنها بر روند التهاب داشته باشد.