مقاله اثر داروهاي سايکوتروپيک بر ميزان پروتئين NGF در مغز موش صحرايي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاييز ۱۳۸۸ در فيزيولوژي و فارماكولوژي از صفحه ۲۴۴ تا ۲۵۲ منتشر شده است.
نام: اثر داروهاي سايکوتروپيک بر ميزان پروتئين NGF در مغز موش صحرايي
این مقاله دارای ۹ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله داروهاي سايکوتروپيک
مقاله فاکتور رشد عصبي
مقاله مغز
مقاله موش صحرايي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: حسن زاده پريچهر
جناب آقای / سرکار خانم: حسن زاده آنا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: داروهاي سايکوتروپيک اثرات خود را تا حدودي از طريق افزايش ميزان توروتروفين ها در مغز اعمال مي کنند. نظر به محدود بودن طيف مطالعات انجام شده در خصوص آناليز پروتئين NGF در پي درمان هاي سايکوتروپکي، مطالعه حاضر به منظور ارزيابي اثرات تجويز حاد و مزمن داروهاي سايکوتروپيک بر ميزان پروتئين NGF در پنج ناحيه از مغز شامل کورتکس فرونتال، هيپوکامپ، آميگدال، پياز بويايي و ساقه مغز طراحي گرديد.
روش هاي: موش هاي صحرايي نر بالغ از نژاد Sprague – Dawley تحت تجويز حاد يا مزمن (۲۱ روز) دزيپرامين، فنلزين، فلوکستين، کلرديازپوکسايد (هر يک با دوز ۱۰ ميلي گرم / کيلوگرم)، هالوپريدول (۱ ميلي گرم / کيلوگرم)، و کلوزاپين (۲۰ ميلي گرم / کيلوگرم) قرار گرفتند. ۲۴ ساعت پس از آخرين تزريق، ميزان پروتئين NGF در نواحي جدا شده مغز با استفاده از کيت الايزا اندازه گيري شد.
يافته ها: تجويز حاد داروهاي ياد شده، اثري بر ميزان پروتئين NGF در مغز نداشت. تجويز مزمن دزيپرامين، فنلزين، فلوکستين، هالوپريدول و کلوزاپين منجر به افزايش NGF در کورتکس فرونتال شد. دزيپرامين، فلوکستين، فنلزين و کلوزاپين، NGF را در هيپوکامپ افزايش دادند. در پياز بويايي؛ دزيپرامين و فلوکستين NGF را افزايش، در حالي که فنلزين و هالوپريدول موجب کاهش نوروتروفين مذکور شدند. هيچ يک از داروها ميزان NGF را در آميگدال و ساقه مغز تغيير ندادند. تجويز مزمن کلرديازپوکسايد، اثري بر ميزان پروتئين NGF در مغز نداشت.
نتيجه گيري: داروهاي سايکوتروپيک اثرات متفاوتي بر ميزان پروتئين NGF در مغز اعمال مي کنند. اين امر ممکن است با ويژگي درماني اين داروها و اثر آنها بر عملکرد شناختي مرتبط باشد.