مقاله اثر گرسنگي بر رفتار كاوشگري زنبور پارازيتوييد (Lysiphlebus fabarum (Marshall روي شته سياه باقلا، Aphis fabae Scopoli که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در ۱۳۸۹ در دانش گياهپزشكي ايران (علوم كشاورزي ايران) از صفحه ۲۶۱ تا ۲۷۰ منتشر شده است.
نام: اثر گرسنگي بر رفتار كاوشگري زنبور پارازيتوييد (Lysiphlebus fabarum (Marshall روي شته سياه باقلا، Aphis fabae Scopoli
این مقاله دارای ۱۰ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله مدت زمان حضور در لكه
مقاله عسلك
مقاله تقليد از مورچه
مقاله ماده زايي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: راسخ آرش
جناب آقای / سرکار خانم: خرازي پاكدل عزيز
جناب آقای / سرکار خانم: الهياري حسين
جناب آقای / سرکار خانم: ميچاد جي.پي.
جناب آقای / سرکار خانم: فرهادي رويا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زنبور پارازيتوييد Lysiphlebus fabarum (Marshall) مهمترين پارازيتوييد شته سياه باقلا، Aphis fabae Scopoli مي باشد. اين زنبور چند نسلي بوده و جمعيت ماده زاي آن در مركز اروپا گسترش بيشتري دارد. از آنجايي كه زنبورهاي ماده L. fabarum با تقليد از رفتار مورچه ها مستقيما از شته ها عسلك دريافت مي كنند، تحقيق حاضر جهت تعيين تاثير گرسنگي زنبور روي تخصيص نسبت هاي زماني در رفتارهاي مختلف مرتبط با كاوشگري انجام پذيرفت. در اين مطالعه با مشاهده پيوسته زنبورهاي ماده طي حضور در لكه (ديسك برگي با ۱۵ پوره سن دوم)، تعداد و مدت زمان بروز رفتارهاي مختلف زنبور و تعداد واكنش هاي مختلف دفاعي شته هاي ميزبان ثبت گرديد. مدت زمان حضور در لكه در زنبورهاي گرسنه، ۳٫۶ مرتبه بيشتر از تيماري بود كه زنبورهاي آن دسترسي مداوم به آب و محلول عسل مركبات داشتند، اما تفاوتي در تعداد شته هاي پارازيته شده بين دو تيمار مشاهده نشد. همچنين در زنبورهاي گرسنه، دفعات بروز و مدت زمان طي شده روي تمامي رفتارها به طور معني داري بيشتر بود. نظر به اينكه تفاوت فاحش در مدت زمان حضور در لكه بين زنبورهاي دو تيمار مي تواند تاثير زيادي روي داده ها داشته باشد، نسبتي از داده هاي هر تيمار به مدت زمان حضور در لكه محاسبه و سپس مقايسه به عمل آمد. زنبورهاي گرسنه در هر واحد زماني حضور در لكه، مدت زمان بيشتري را صرف استراحت و شاخك زدن نموده و متقابلا زمان كمتري را براي جستجو، خم نمودن شكم و حمله به شته هاي ميزبان، صرف كردند. شته هاي مواجه شده با ماده هاي گرسنه نسبت به زنبورهاي گروه دوم، به طور معني داري ميزان كمتري رفتارهاي دفاعي لگد زدن و فرار از حمله زنبور را به نمايش گذاشتند.