مقاله ارتباط ميان فعاليت بدني و خطر ابتلا به ديابت نوع ۲ در بين ساکنين ۶۴ – ۲۴ ساله منطقه ۱۷ تهران که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در آذر و دي ۱۳۸۹ در مجله ديابت و متابوليسم ايران (مجله ديابت و ليپيد ايران) از صفحه ۱۷۰ تا ۱۷۹ منتشر شده است.
نام: ارتباط ميان فعاليت بدني و خطر ابتلا به ديابت نوع ۲ در بين ساکنين ۶۴ – ۲۴ ساله منطقه ۱۷ تهران
این مقاله دارای ۱۰ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله فعاليت بدني
مقاله ديابت نوع ۲
مقاله چاقي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: فخرزاده حسين
جناب آقای / سرکار خانم: قادرپناهي مريم
جناب آقای / سرکار خانم: شريفي فرشاد
جناب آقای / سرکار خانم: بادامچي زاده زهره
جناب آقای / سرکار خانم: ميرعارفين مژده
جناب آقای / سرکار خانم: پورابراهيم رسول
جناب آقای / سرکار خانم: قطبي سارا
جناب آقای / سرکار خانم: نوري معصومه
جناب آقای / سرکار خانم: اردشيرلاريجاني محمدباقر

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: نقش مفيد فعاليت بدني در ممانعت از ابتلا به ديابت در مطالعات متعدد به چشم مي خورد. هدف از انجام اين مطالعه بررسي ارتباط ميان فعاليت بدني با شدت متوسط (۱۵۰ دقيقه در هفته) يا بيشتر و کاهش خطر ديابت در بزرگسالان چاق و غير چاق ساکن منطقه ۱۷ تهران بود.
روش ها: ۱۵۵۲ فرد ۶۴ – ۲۵ ساله از ساکنين منطقه ۱۷ تهران بطور تصادفي توسط يک نمونه گيري خوشه اي يک مرحله اي انتخاب شدند و در اين مطالعه مقطعي که بخشي از مطالعه عوامل خطر بيماري هاي قلبي – عروقي در جمعيت تحت پوشش پايگاه تحقيقات دانشگاه علوم پزشکي تهران و مطابق با الگوي مونيکاي سازمان بهداشت جهاني بود، شرکت کردند. به منظور ارزيابي فعاليت بدني ايروبيک با شدت متوسط از پرسشنامه فعاليت بدني انتخابي مونيکا استفاده شد. ديابت با تشخيص قبلي و يا استفاده اخير از داروهاي هيپوگليسميک يا انسولين و يا قند خون ناشتاي ۱۲۶ mg/dl≤ تعريف شد.
يافته ها: پس از تقسيم بندي بر اساس وضعيت چاقي و در مقايسه با گروه غير فعال، نسبت شانس (OR) تعديل شده ديابت نوع ۲ در گروه چاق داراي فعاليت بدني ≥۱۵۰ دقيقه در هفته، ۰٫۶۴ (فاصله اطمينان %۹۵: ۱٫۳۹ – ۰٫۳۰) بود درحالي که در نمونه هاي غيرچاق، اين فعاليت بدني بطور معني داري با کاهش ۵۰ درصدي خطر ديابت نوع ۲ مرتبط بود (۰٫۵۰=OR، فاصله اطمينان %۹۵: ۰٫۹۴ – ۰٫۲۶).
نتيجه گيري: يافته هاي اين مطالعه حاکي از وجود يک ارتباط معني دار ميان اين سطح از فعاليت بدني و کاهش خطر ديابت در بزرگسالان غير چاق ايراني بود.