مقاله ارزيابي تحمل دوازده ژنوتيپ اصلاح شده جو در برابر تنش خشکي در شرايط خشک و گرم که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در ۱۳۸۹ در پژوهش هاي توليد گياهي (علوم كشاورزي و منابع طبيعي) از صفحه ۲۳ تا ۴۴ منتشر شده است.
نام: ارزيابي تحمل دوازده ژنوتيپ اصلاح شده جو در برابر تنش خشکي در شرايط خشک و گرم
این مقاله دارای ۲۲ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله جو
مقاله شرايط ديم
مقاله تنش خشکي
مقاله ژنوتيپ هاي پيشرفته

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: واعظي بهروز
جناب آقای / سرکار خانم: احمدي خواه اسداله

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
تنش خشکي ناشي از کم آبي و گرماي آخر دوره رشد، از مشکلات مهم در کشاورزي به شمار رفته و يکي از مهم ترين عوامل کاهش عملکرد گياهان زراعي مي باشد. به منظور بررسي ميزان تحمل جو به تنش خشکي، ۱۲ ژنوتيپ اصلاح شده جو در منطقه نيمه گرمسير گچساران در دو شرايط آبي و ديم در دو سال زراعي ۱۳۸۶-۱۳۸۴ در قالب طرح بلوک کامل تصادفي با سه تکرار مورد بررسي قرار گرفتند. نتايج نشان داد که در شرايط ديم، تمامي ژنوتيپ هاي مورد مطالعه از نظر تمامي خصوصيات اندازه گيري شده دچار کاهش نسبي گرديدند. بيش ترين کاهش عملکرد مربوط به ژنوتيپ هاي شماره ۵ و ۸ (به ترتيب با ۲٫۶۰ و ۱٫۶۸ تن در هکتار کاهش عملکرد) بود، در حالي که ژنوتيپ شماره ۱۰ کم ترين تاثير (%۷۷ تن در هکتار کاهش عملکرد) را از شرايط ديم پذيرفت. تجزيه همبستگي نشان داد که عملکرد در شرايط آبي با عملکرد در شرايط ديم، ۰٫۶۲۲ همبستگي دارد که بيانگر مفيد بودن انجام گزينش براي عملکرد در شرايط مساعد (YP) و تاثير مثبت آن بر عملکرد در شرايط تنش (YS) مي باشد. مقايسه شاخص هاي مختلف ارزيابي واکنش ژنوتيپ ها به تنش خشکي نشان داد که ميان نتايج به دست آمده از گروه شاخص هاي ارزيابي حساسيت به خشکي با گروه شاخص هاي ارزيابي تحمل به خشکي تطابقي وجود ندارد؛ به طوري که از نظر شاخص هاي سه گانه ارزيابي حساسيت به خشکي، شامل تحمل، افت محصول دهي و شاخص حساسيت به تنش، ژنوتيپ هاي شماره  10، ۹ و ۴ داراي کم ترين حساسيت در برابر خشکي بودند، اما از نظر شاخص هاي چهارگانه ارزيابي تحمل خشکي، شامل ميانگين محصول دهي، تحمل به تنش، ميانگين هندسي محصول دهي و ميانگين هارمونيک، ژنوتيپ هاي شماره ۵، ۶ و ۱۱ به عنوان ژنوتيپ هاي متحمل به خشکي شناخته شدند. براي انتخاب و معرفي بهترين معيار(هاي) تحمل به خشکي، همبستگي هر يک از شاخص هاي فوق با عملکرد تحت شرايط مساعد و تنش محاسبه گرديد. نتايج اين تجزيه نشان داد که هيچ يک از شاخص هاي سه گانه حساسيت به خشکي (شامل  TOL، LOS و SSI)، در شرايط ديم با عملکرد دانه همبستگي معني داري نداشتند، اين در حالي است که شاخص هاي ارزيابي تحمل به خشکي (شامل MP، STI، GMP و HAR) در هر دو شرايط آبي و ديم با عملکرد همبستگي بسيار معني داري داشتند. بنابراين، استفاده از اين چهار شاخص براي ارزيابي تحمل خشکي در برنامه هاي اصلاحي مي تواند مفيدتر باشد.