مقاله اسلوب بيان علت به وسيله جمله اسميه در قرآن کريم که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در اسفند ۱۳۸۹ در لسان مبين از صفحه ۱۵۷ تا ۱۶۹ منتشر شده است.
نام: اسلوب بيان علت به وسيله جمله اسميه در قرآن کريم
این مقاله دارای ۱۳ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله قرآن کريم
مقاله تعليل
مقاله جمله اسميه
مقاله جمله تعليلي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: كريمي فرد غلامرضا
جناب آقای / سرکار خانم: براتي فرهاد

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
بيان علت، در دستور زبان عربي به شيوه هاي مختلفي صورت مي پذيرد. اين امر گاهي با استفاده از حروف تعليل، گاهي به کمک مفعول له و گاهي نيز به وسيله مضمون و مفهوم جمله حاصل مي گردد. هر کدام از اين شيوه هاي تعليلي، بلاغتي خاص و جايگاهي ويژه دارند. قرآن کريم که نمونه اعلاي فصاحت و بلاغت است، اهميت فراواني براي اين امر قایل گرديده و در تبيين علل موضوعات مطرح شده در آن، نهايت اهتمام را نموده است به نحوي که کمتر موضوعي را در آن مي يابيم که به صراحت يا ظرافت به بيان علت آن نپرداخته باشد.
کار برد جمله براي بيان علت در قرآن، گاهي به وسيله جمله اسميه موکد به «إنَّ» و گاهي جمله اسميه غير موکد است. مقاله حاضر به منظور ارایه بخشي از بلاغت و زيبايي اين اسلوب بياني در قرآن، با ارایه شواهدي از آيات شريف، آن را مورد تحليل و بررسي قرار داده است.