مقاله اپيدميولوژي تروماي ناشي از حوادث رانندگي مرکز تحقيقات تروما مرکز آموزشي درماني پورسيناي رشت که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاييز و زمستان ۱۳۸۹ در پرستاري و مامايي جامع نگر (فصل نامه دانشكده هاي پرستاري و مامايي استان گيلان) از صفحه ۲۲ تا ۲۶ منتشر شده است.
نام: اپيدميولوژي تروماي ناشي از حوادث رانندگي مرکز تحقيقات تروما مرکز آموزشي درماني پورسيناي رشت
این مقاله دارای ۵ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله اپيدميولوژي
مقاله تروما
مقاله حوادث رانندگي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: خدادادي نعيما
جناب آقای / سرکار خانم: حسين بابايي زهرا
جناب آقای / سرکار خانم: چرمي ليلا
جناب آقای / سرکار خانم: علي نيا سليمه
جناب آقای / سرکار خانم: اصلي سيدعارف

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: در مورد حوادث جاده اي، ايران با آمار  30در صد هزار مورد مرگ و احراز بالاترين مقام جزء کشورهاي صدرنشين دنياست. مصدومين حوادث رانندگي بدليل ابتلا به مشکلات جسمي و اختلال در کارکرد، مدتها بعد از تصادف قادر به بازگشت به وضعيت طبيعي و انجام فعاليتهاي اجتماعي نيستند. بنابراين لازم است که مشخصات فردي و رواني – اجتماعي اين مددجويان را بررسي و عوامل خطرساز را مشخص نمود.
هدف: هدف از اين مطالعه تعيين مشخصات فردي، رواني و اجتماعي مصدومين حوادث رانندگي مي باشد.
روش کار: اين پژوهش يک بررسي توصيفي است. شرکت کنندگان در اين پژوهش از بخشهاي ارتوپدي و تروماي مرکز آموزشي درماني پورسينا در شهر رشت انتخاب شدند. داده هاي اين پژوهش با استفاده از پرسشنامه مشخصات فردي و رواني – اجتماعي به صورت مصاحبه ساختار يافته و پيگيري تلفني ۶ هفته بعد براي سووالات مربوط به باز گشت به کار و مدرسه جمع آوري گرديد.
نتايج: در مجموع ۸۸ مصدوم واجد شرايط مورد مطالعه قرار گرفتند بيشتر مصدومين، رانندگان مرد و موتورسيکلت سوار بوده اند و اکثر تصادفات در روز رخ داده بود. اکثريت در گروه سني زير ۳۰ سال قرار داشته، متاهل و شاغل بودند و با خانواده خود زندگي مي کردند. اکثريت قابل توجهي (۹۴%) از واحدها اطميناني به جبران خسارات مالي ناشي از تصادف نداشتند. اکثريت سابقه تصادف، بستري قبلي در بيمارستان و”شاهد صحنه مرگ و زجر ديگران بودن” را ذکر نکردند. در  69.7درصد از واحدهاي مورد پژوهش بازگشت به کار و يا مدرسه تا ۶ هفته پس از حادثه هنوز محقق نگرديده بود. ميانگين و انحراف معيار طول مدت بازگشت به کار و مدرسه در افرادي که بازگشت داشتند ۳٫۴ ±۲۰٫۰۴ روز بود.
بحث و نتيجه گيري: طبق شواهد بدست آمده در اين مطالعه درصد قابل توجهي از بيماران مصدوم را مردان جوان، کم تجربه، موتورسيکلت ران، سرپرست خانوار و نگران از جبران خسارات مالي تصادف تشکيل مي دادند و تقريبا دو سوم مددجويان در پيگيري، شش هفته بعد هنوز به سر کار باز نگشته بودند. لازم است که با توجه به نتايج پژوهش به عوامل خطرساز شايع توجه گرديده و مداخلات پيشگيري لازم بعمل آيد.