مقاله ««باده» و «مي» و تعابير آن در شعر عرفاني فارسي» که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۸۹ در عرفان اسلامي (اديان و عرفان) از صفحه ۱۴۷ تا ۱۸۴ منتشر شده است.
نام: ««باده» و «مي» و تعابير آن در شعر عرفاني فارسي»
این مقاله دارای ۳۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله باده و شراب
مقاله اسطوره و عرفان
مقاله صفات و تعابير
مقاله شعر عرفاني فارسي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: قلي زاده حيدر
جناب آقای / سرکار خانم: خوش سليقه محبوبه

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
با رواج شعر عرفاني فارسي، شعراي صوفي مسلک و عارف براي بيان انديشه و احساسات دروني خويش کلمات و واژه ها را در معناي اصطلاحي و کنايي به کار مي برده اند. «مي» و «شراب» از جمله الفاظي است که در شعر عرفاني جايگاه ويژه يي را دارا بوده است اين اصطلاح با ويژگي ها و صفات بي شمار خود، معاني عرفاني نغزي را در ادبيات منظوم فارسي به جا گذاشته است. با ورود «باده و شراب» در شعر فارسي و به تبع آن، جريان اين الفاظ در شعر عرفاني و صوفيانه، معاني و تعابير «باده» گسترده تر شده و ديگر الفاظ مربوط به باده خواري همچون ميکده، خرابات، مستي، ساقي و … ذهن شاعران را به معشوق حقيقي و عشق و محبت ازلي پيوند زده است تا زيباترين و عاشقانه ترين صور شعري به تصوير کشيده شود.