مقاله برآورد ميزان فرسايش ورقه اي، با استفاده از تحليل دندروژئومورفولوژيكي ريشه هاي درخت در حوضه قره چاي (راميان) که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۹۰ در پژوهشهاي جغرافياي طبيعي (پژوهش هاي جغرافيايي) از صفحه ۱۱۳ تا ۱۲۷ منتشر شده است.
نام: برآورد ميزان فرسايش ورقه اي، با استفاده از تحليل دندروژئومورفولوژيكي ريشه هاي درخت در حوضه قره چاي (راميان)
این مقاله دارای ۱۵ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله دندروژئومورفولوژي
مقاله راميان
مقاله ريشه درخت
مقاله قره چاي
مقاله فرسايش ورقه اي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: بهرامي شهرام
جناب آقای / سرکار خانم: محبوبي فاطمه
جناب آقای / سرکار خانم: سديدي جواد
جناب آقای / سرکار خانم: جعفري اقدم مريم

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
دندروژئومورفولوژي يكي از رشته هاي زيرمجموعه دندروكرونولوژي است كه بر اساس تجزيه و تحليل حلقه هاي رشد سالانه درختان و مورفولوژي رشد آنها به بررسي جنبه هاي فضايي و مكاني فرايندهاي سطحي زمين در دوره هاي هولوسن مي پردازد. هدف اين تحقيق تحليل دندروژئومورفولوژيكي حلقه هاي ريشه درخت براي برآورد نرخ فرسايش ورقه اي در حوضه قره چاي (راميان) است. به منظور تعيين ميزان فرسايش ورقه اي بر اساس تحليل دندروژئومورفولوژيكي ريشه هاي درختان، بعد از شناسايي ريشه هاي برونزد يافته بر اثر فرسايش، مجموعا تعداد ۴۲ مقطع از ريشه درختان سوزني برگ و پهن برگ تهيه شد. هنگام برداشت نمونه ها، اطلاعاتي مانند قسمت رو به آفتاب ريشه رخنمون يافته، محل تماس ريشه با سطح خاك، فاصله سطح خاك تا سطح فوقاني ريشه و اطلاعات مورد نياز ديگر براي هر مقطع ثبت شد. سپس مقاطع تهيه شده خشك گرديدند و سمباده زده شدند. بعد از تعيين اولين سال رخنمون ريشه ها، بر اساس معادله ۱ مقدار كلي فرسايش (Er) بدست آمد و سپس فرسايش ساليانه به ميلي متر محاسبه گرديد. متوسط فرسايش ورقه اي منطقه مورد مطالعه بر اساس مقاطع ريشه هاي برونزد يافته، ۰٫۵۴۱ ميليمتر در سال برآورد شده است. بررسي داده ها نشان مي دهد كه ميانگين فرسايش سالانه در مقاطع داراي سن كمتر از ۵۰ سال،  50تا ۱۰۰ سال، ۱۰۰ تا ۱۵۰ سال، ۱۵۰ تا ۲۰۰ سال و ۲۰۰ تا ۲۵۰ سال به ترتيب ۰٫۸۶، ۰٫۴۸، ۰٫۴، ۰٫۳ و ۰٫۲۵ ميلي متر است كه اين موضوع، افزايش ميزان فرسايش از ۲۵۰ سال پيش تا زمان حال را نشان مي دهد. بررسي فرسايش در انواع پوشش گياهي بيانگر آن است كه مقدار متوسط فرسايش سالانه در جنگل هاي متراكم كمتر از جنگل هاي نيمه متراكم و كم تراكم است. ارزيابي مقدار فرسايش در سازندهاي زمين شناسي نشان مي دهد كه مقدار فرسايش در خاك هاي واقع بر روي سازندهايي كه داراي جنگل هاي متراكم كمتري هستند (مانند سازندهاي شمشك پاييني و شمشك مياني)، بيشتر است. تحقيق حاضر نشان مي دهد كه گونه هاي سوزني برگ مانند سرخدار و زربين، به علت دارا بودن حلقه هاي واضح تر و قابل شمارش تر، داراي كارايي بهتري در برآورد ميزان فرسايش، در قياس با گونه هاي پهن برگ مانند بلوط و زبان گنجشك هستند.