مقاله بررسي اثر تزريق کافئين در حين پنجره خواب متناقض بر حافظه در موش هاي صحرايي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در فروردين و ارديبهشت ۱۳۹۰ در مجله دانشگاه علوم پزشکي شهرکرد از صفحه ۴۸ تا ۵۴ منتشر شده است.
نام: بررسي اثر تزريق کافئين در حين پنجره خواب متناقض بر حافظه در موش هاي صحرايي
این مقاله دارای ۷ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله آدنوزين
مقاله پنجره هاي خواب متناقض
مقاله حافظه
مقاله کافئين
مقاله محروميت از خواب
مقاله موش صحرايي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: نبئي ابراهيم
جناب آقای / سرکار خانم: معتمدي فرشته
جناب آقای / سرکار خانم: شريعت زاده سيدمحمدعلي
جناب آقای / سرکار خانم: نبئي مسعود

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمينه و هدف: برخي محققين عقيده دارند که پس از يادگيري برخي اعمال، ميزان خواب REM در دوره هايي خاص افزايش مييابد و در طي برخي از اين دورهها پردازش و تثبيت حافظه صورت ميگيرد. اين دورههاي خاص به عنوان پنجرههاي خواب متناقض مطرح گرديدهاند. اين پژوهش با هدف بررسي نقش آگونيست ها و آنتاگونيستهاي آدنوزيني و استيل کوليني در پنجرههاي خواب متناقض و تاثير آن ها بر حافظه انجام شد.
روشبررسي: در اين مطالعه تجربي موشهاي صحرايي نر تحت آموزش فعال دو طرفه يک جلسه ۱۰۰ تريالي قرار گرفتند. آن دسته از حيواناتي که به مرز%۷۰يادگيري رسيدند به ۶ گروه دارويي و ۲ گروه دارو-محروميت تقسيم شدند. در بخش دارويي به ترتيب به هر يک از گروه ها سالين، کافئين(۲۵mg/kg)، آدنوزين(۷ mg/kg)، آدنوزين(۵۰mg/kg)، فيزوستيگمين(۰٫۱mg/kg)و اسکوپولامين (۵mg/kg) به صورت درون صفاقي تزريق گرديد. در بخش دارو- محروميت حيوانات گروه اول در دوره ۴-۱ ساعت پس از يادگيري از خواب REM محروم شدند و به حيوانات گروه دوم علاوه بر محروميت، کافئين (۲۵mg/kg) تزريق گرديد. ميزان حافظه در تمام گروه ها يک هفته بعد مورد آزمايش قرار گرفت.
يافتهها: تزريق کافئين باعث تقويت حافظه گرديد (P<0.05). حيوانات محروم در ۴-۱ ساعت پس از يادگيري اختلال در حافظه را نشان دادند (P<0.05)و کافئين اختلال ايجاد شده در حافظه توسط محروميت از خواب REM را پوشانيد.
نتيجهگيري: تزريق کافئين در حين پنجره خواب متناقض علاوه بر تقويت حافظه، اثرات اختلالي محروميت از خوابREM بر حافظه را ميپوشاند. کافئين با اثرات جامع خود بر سيستمهاي درگير در پردازش حافظه موجب تقويت حافظه ميشود و نميتوان پردازش حافظه را به يک سيستم نوروترانسميتري تنها نسبت داد.