مقاله بررسي اثر تغيير زاويه پلن منديبل بر روي دقت ابعاد تصاوير توموگرافي خطي منديبل که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۹۰ در مجله دندانپزشکي (دانشگاه علوم پزشکي تهران) از صفحه ۴۲ تا ۴۹ منتشر شده است.
نام: بررسي اثر تغيير زاويه پلن منديبل بر روي دقت ابعاد تصاوير توموگرافي خطي منديبل
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله توموگرافي
مقاله استخوان منديبل
مقاله ايمپلنت
مقاله موقعيت

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: باشي زاده فخار حوريه
جناب آقای / سرکار خانم: عباس زاده اكبر

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمينه و هدف: اندازه ‌گيري دقيق استخوان توسط راديوگرافي براي تعيين ابعاد ايمپلنت ضروري است. راديولوژيست بايستي براي نيل به موفقيت، از اثر موقعيت سر بر روي ابعاد تصوير در روش ‌هاي مختلف تصويربرداري آگاهي کافي داشته باشد. هدف از اين مطالعه بررسي ميزان اثر تغيير زاويه پلن منديبل بر روي دقت ابعادي تصاوير توموگرافي خطي منديبل بود.
روش بررسي: اين مطالعه از نوع بررسي روش ‌ها و in vitro بود. جهت بررسي اثر موقعيت سر روي ابعاد تصاوير توموگرافي خطي، تصاويري با تغيير زاويه پلن منديبل در جهات طرفي و قدامي ‌خلفي از ۳ منديبل خشک تهيه و با واقعيت مقايسه شده است. يک سري تصوير در حالت زاويه صفر درجه و ۱۶ سري تصوير با ايجاد شيب ۵، ۱۰، ۱۵ و ۲۰ درجه در پلن منديبل در جهات فوقاني، تحتاني، لترال و مديال تهيه و فواصل عمودي از راس کرست تا حاشيه فوقاني کانال منديبل در خلف و از راس کرست تا حاشيه تحتاني منديبل در قدام در ۱۲ ناحيه از هر منديبل در هر توموگرام اندازه ‌گيري و با اندازه ‌هاي واقعي در منديبل برش خورده در نواحي مشخصي که با نشانگرهاي راديواپک علامت ‌گذاري شده بودند مقايسه شده است. براي تحليل داده‌ ها از آناليز Repeated measure ANOVA استفاده گرديد.
يافته‌ ها: آناليز نشان داد که بين حالت استاندارد و شيب قدامي خلفي ۱۵ درجه به سمت بالا اختلاف معني ‌دار وجود داشت (P=0.001). همچنين بين حالت استاندارد و شيب‌ هاي طرفي ۱۰ درجه (P<0.008)، ۱۵ درجه (P<0.001) و ۲۰ درجه (P<0.001) به سمت بالا اختلاف معني‌ دار وجود داشت. ميانگين قدر مطلق خطا در حالت استاندارد يعني شيب صفر درجه براي همه نواحي يکسان و به ميزان (۰٫۲۲±۰٫۱۹mm) بود و بيشترين ميانگين قدر مطلق خطا در حالت استاندارد در ناحيه پرمولرها (۰٫۴۴±۰٫۱۹mm) ديده شد. بيشترين ميانگين قدر مطلق خطا در تغيير شيب قدامي ‌خلفي در شيب ۲۰ درجه به سمت پايين در ناحيه کانين ‌ها (۱±۰٫۸۸mm) مشاهده گرديد. بيشترين ميانگين قدر مطلق خطا در تغيير شيب طرفي نيز در شيب ۲۰ درجه به سمت بالا در ناحيه کانين ‌ها(۲٫۹±۲mm) به دست آمد.
نتيجه ‌گيري: در تصاوير توموگرافي منديبل، به طور کلي بدون در نظر گرفتن ناحيه کانين‌ ها در بيشتر موارد ميانگين قدر مطلق خطا در شيب هاي ۵ تا ۲۰ درجه در جهت قدامي ‌خلفي و طرفي در حد يک ميلي ‌متر يا کمتر يعني در محدوده قابل قبول قرار داشته است. هر چند اين اثر در شيب طرفي بيشتر از شيب فوقاني تحتاني، در خلف منديبل بيشتر از قدام آن و در شيب به سمت پايين بيش از شيب به سمت بالا بوده است.