مقاله بررسي اثر کاهش بيان ژن پروتئين تيروزين فسفاتاز -PTP-1B) 1B) بر ميزان برداشت گلوکز و غلظت تري گليسريد سلول هاي عضلاني تيمار شده با پالميتات که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در مهر و آبان ۱۳۸۹ در مجله ديابت و متابوليسم ايران (مجله ديابت و ليپيد ايران) از صفحه ۳۹ تا ۴۷ منتشر شده است.
نام: بررسي اثر کاهش بيان ژن پروتئين تيروزين فسفاتاز -PTP-1B) 1B) بر ميزان برداشت گلوکز و غلظت تري گليسريد سلول هاي عضلاني تيمار شده با پالميتات
این مقاله دارای ۹ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله پروتئين تيروزين فسفاتاز – B1
مقاله مقاومت به انسولين
مقاله ديابت نوع ۲
مقاله برداشت گلوکز
مقاله پالميتات

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: بختياري سالار
جناب آقای / سرکار خانم: مشكاني رضا
جناب آقای / سرکار خانم: تقي خاني محمد
جناب آقای / سرکار خانم: اردشيرلاريجاني محمدباقر

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: مقاومت به انسولين، يک نقص کليدي در چاقي و ديابت نوع ۲ مي باشد. طي مقاومت به انسولين، تجمع ليپيد و افزايش بيان ژن PTP-1B در عضله اسکلتي رخ مي دهد. هدف از اين تحقيق، بررسي اثر کاهش بيان PTP-1B بر مقاومت به انسولين القا شده توسط پالميتات مي باشد.
روش ها: از پلاسميد حاوي shRNA عليه ژن PTP-1B براي کاهش بيان PTP-1B در ميوبلاست هاي C2C12 استفاده شد. تاييد کاهش بيان PTP-1B با وسترن بلاتينگ انجام گرديد. سپس ميزان برداشت گلوکز و غلظت تري گليسريد در سلول هاي کاهش بيان يافته PTP-1B و سلول هاي طبيعي در حضور اسيد چرب پالميتات مورد ارزيابي قرار گرفت.
يافته ها: در اين مطالعه نشان داده شد که ميزان بيان PTP-1B در سلول هاي کاهش بيان يافته PTP-1B نسبت به سلول هاي طبيعي ۵۸% کاهش يافته است (P<0.05) بعلاوه، برداشت گلوکز تحريک شده با انسولين در سلول هاي کاهش بيان يافته PTP-1B در حالت بدون تيمار در مقايسه با پالميتات ۰٫۵ و ۰٫۷۵ ميلي مولار به ترتيب ۲٫۳، ۲٫۵ و ۳ برابر سلول هاي طبيعي مي باشد (P<0.01) نتايج حاصل از سنجش محتواي تري گليسريد نيز نشان مي دهد که در حالت تيمار با ۰٫۵ و ۰٫۷۵ ميلي مولار پالميتات، غلظت تري گليسريد در ميوتيوب هاي کاهش بيان يافته PTP-1B به ترتيب تقريبا ۱٫۲۵ و ۱٫۴۲ برابر ميوتيوب هاي طبيعي مي باشد (P<0.05).
نتيجه گيري: نتايج تحقيق حاضر نشان مي دهد که کاهش بيان PTP-1B ضمن افزايش ميزان تري گليسريد درون سلولي، منجر به افزايش حساسيت به انسولين در سلول هاي  C2C12 شده که اين حساسيت حتي در حضور پالميتات نيز حفظ مي شود. بنابراين،PTP-1B  مي تواند به عنوان يک هدف درماني بالقوه براي درمان مقاومت به انسولين و ديابت نوع ۲ مطرح باشد.