مقاله بررسي تاثير مرحله بندي قبل از عمل توسط لاپاروسکوپ در جلوگيري از اعمال لاپاراتومي بي مورد در بيماران مبتلا به آدنوکارسينوم معده که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۸۹ در گوارش از صفحه ۹۵ تا ۱۰۳ منتشر شده است.
نام: بررسي تاثير مرحله بندي قبل از عمل توسط لاپاروسکوپ در جلوگيري از اعمال لاپاراتومي بي مورد در بيماران مبتلا به آدنوکارسينوم معده
این مقاله دارای ۹ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله کموتراپي نئوادجوانت
مقاله مرحله بندي
مقاله سرطان معده
مقاله لاپاراسکوپي قبل از عمل

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: سلمان روغني حسن
جناب آقای / سرکار خانم: كارگر سعيد
جناب آقای / سرکار خانم: فرات يزدي محمد
جناب آقای / سرکار خانم: فروزان عظيم
جناب آقای / سرکار خانم: سلمان روغني رهام

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمينه و هدف: گرچه استفاده از لاپاروسکوپ قبل از لاپاراتومي توصيه شده است اما انديکاسيون هاي آن هم چنان مورد بحث بوده و با نبودن وسايل تشخيصي کافي مانند آندوسونوگرافي و سي تي اسکن مولتي دتکتور (Multi Detector CT) در بعضي از نقاط کشور انديکاسيون ها و تاثير آن نياز به، باز تعريف و مطالعه مستقل دارد و نيز اثبات ضرر مالي، جاني و نتايج ناشي برخورد غلطي که در در اثر نبود اين امکانات تشخيصي به بيماران وارد مي شود و مشکلات متعددي که در ارجاع بيماران براي انجام اقدامات تشخيصي وجود دارد ما را ملزم مي کند که توجيه علمي، اقتصادي و اخلاقي قوي و کافي را براي الزام سيستم مديريتي در جهت رفع سريع تر نواقص به عمل آوريم.
روش بررسي: از مجموع ۳۷ بيمار تعداد ۱۱ بيمار که در مرحله پيشرفته بيماري بودند و در بررسي باليني و با کمک سي تي اسکن معاينات و شرح حال اوليه مجزا شدند و نياز به لاپاراتومي تسکيني داشتند لاپاروسکوپي نشدند (بيماراني با متاستاز دوردست، ديسفاژي غير قابل تحمل، پرفوراسيون، انسداد خروجي معده، خونريزي و آنمي شديد که منطقا نياز به لاپاراتومي دارند و لاپاروسکوپي کاربرد خود را از دست مي دهد) و ۲۶ بيمار لاپاروسکوپي شده و براي آنها TNM score و stage تعيين شد. قابل عمل بودن يا غير قابل عمل بودن بيماران توسط جراح مشخص شد و به عنوان استاندارد تشخيصي بيوپسي جراحي از بيماران به دست آمد به کمک لاپاروسکوپ بيماران به ۳ گروه تقسيم شدند و با آنها برخورد شد:
الف – قابل عمل و بدون نياز به کموتراپي قبل از عمل.
ب – نياز به کموتراپي قبل از عمل.
ج – غيرقابل عمل و نياز به اقدامات تسکيني از جمله کموتراپي.
و نهايتا نتيجه کار با نتايج حاصل از سي تي اسکن مقايسه شد.
يافته ها: از مجموع ۳۷ بيمار ۱۴ نفر زن (%۳۷٫۸) و ۲۳ نفر مرد (%۶۲٫۲) بودند، بيماران داراي ميانگين سني ۶۱٫۴ سال با انحراف معيار ۱۴٫۱ سال بودند. در اين مطالعه موارد عود و يا ساير انواع پاتولوژي منظور نشدند ۷ نفر قابل عمل بدون نياز به کموتراپي قبل از عمل، ۸ نفر نيازمند به کموتراپي قبل از عمل، ۱۱ نفر غيرقابل عمل و نيازمند به اقدامات تسکيني از جمله کموتراپي بودند.
در مرحله بندي سي تي اسکن تعداد ۳۰ بيمار در مرحله ۱ و ۲ بودند (%۸۸٫۹) که سونوگرافي نيز نتيجه مشابه سي تي اسکن داشت اما لاپاروسکوپي اين تعداد را ۶ نفر برآورد کرد حال آنکه بر طبق نتيجه واقعي جراحي پاتولوژي تعداد آنها ۵ نفر بود.
نتيجه گيري: در بررسي بيماران که منحصرا وابسته به يافته هاي سي تي اسکن باشد، از اين رو با ۸۷ درصد بيماران برخورد صحيحي صورت نگرفته است. اما با لاپاروسکوپي ۳۰ بيمار (۸۱ درصد) به طور صحيح با آنها برخورد شد و در صورتي که با ۱۹ درصد بيماران برخورد صحيحي صورت نگرفت. ۵ بيمار در مراحل ۱ و ۲ پاتولوژي در حين جراحي از لاپاروسکوپي سودي نبردند. و با ۲ بيمار به علت اطلاعات اشتباه برخورد صحيحي صورت نگرفت. هيچ شباهتي بين نتايج پاتولوژيک و سي تي اسکن بر اساس طبقه بندي TNM و Staging ديده نشد. بنابراين اختلاف آماري واضح بود. نتايج امتياز Staging و TNM در ۳۰ بيمار که تحت لاپاروسکوپي قرار گرفتند شبيه به امتياز Staging و TNM جراحي بود. بنابراين هيچ اختلاف آماري واضحي وجود نداشت.
بنابراين در شهر ما سي تي اسکن مولتي دتکتور حساسيت کمتري نسبت به نوع معمولي دارد از آنجايي که دسترسي به مراکز سي تي اسکن مولتي دتکتور و اندوسونوگرافي در شهر ما خيلي مشکل است. بنابراين براي برخورد مناسب با بيماران در جلوگيري از اشتباه در اين مطالعه نمي توانيم از آن امکانات استفاده کنيم.
بنابراين استفاده از لاپاروسکوپي قبل از لاپاراتومي نه تنها ميزان لاپاراتومي هاي غير ضروري را کاهش مي هد همچنين به انتخاب بيماراني که نياز به کموتراپي نئوادجوانت قبل از عمل جراحي را دارند، کمک مي کند.