مقاله بررسي تفاوت تاثير تمرينات با وزنه و تمرينات پلايومتريک بر روي عضلات ركتوس فموريس و بايسپس فموريس از ديدگاه الكتروميوگرافي سطحي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاييز ۱۳۸۸ در مجله علمي پزشكي جندي شاپور از صفحه ۲۹۵ تا ۳۰۴ منتشر شده است.
نام: بررسي تفاوت تاثير تمرينات با وزنه و تمرينات پلايومتريک بر روي عضلات ركتوس فموريس و بايسپس فموريس از ديدگاه الكتروميوگرافي سطحي
این مقاله دارای ۱۰ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله تمرينات پلايومتريک
مقاله تمرينات با وزنه
مقاله الکترومايوگرافي
مقاله قدرت
مقاله توان

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: فردوسي محمدحسن
جناب آقای / سرکار خانم: گوهرپي شاهين
جناب آقای / سرکار خانم: سياري عبدالامير
جناب آقای / سرکار خانم: مرعشيان سيدحسين

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمينه و هدف: يافتن روش هاي مناسب براي بهبود فاکتورهاي حرکتي و جسماني از جمله اهداف محققين فيزيوتراپي و علوم ورزشي بوده است. در اين ميان، مي توان به عوامل موثر در آمادگي جسماني مانند قدرت و توان اشاره نمود. در ساليان اخير براي بهبود قابليت قدرت و توان، روش ها و برنامه هاي تمريني مختلفي توسط متخصصان و مربيان مورد استفاده قرار گرفته است كه از آن جمله مي توان به تمرينات مقاومتي و تمرينات جهشي – پرشي (پلايومتريک) اشاره نمود. هدف از اين تحقيق بررسي تفاوت تاثير تمرينات با وزنه و تمرينات پلايومتريک بر روي عضله ركتوس فموريس و بايسپس فموريس از ديدگاه الكتروميوگرافي (Integrated Electromyogram) سطحي بود.
روش بررسي: نمونه هاي اين تحقيق شامل ۴۵ دانشجوي پسر رشته تربيت بدني (۱۵ نفر گروه كنترل، ۱۵ نفر گروه تمرينات وزنه و ۱۵ نفر گروه تمرينات پلايومتريک) كه سن آن ها بين ۵٫۲۲ تا ۶٫۲۵ سال قرار داشت بودند. تغييرات EMG عضلات ركتوس فموريس و بايسپس فموريس قبل و بعد از ۶ هفته تمرين با وزنه و تمرين پلايومتريک از طريق الكتروميوگرافي سطحي اندازه گيري شد. براي اندازه گيري توان عضلات از آزمون پرش عمودي و براي اندازه گيري قدرت عضلات از آزمون اسکات استفاده شد. داده ها از طريق دستگاه MT8 دريافت و با نرم افزار MBM آناليز شدند.
يافته ها: نتايج تحقيق نشان داد كه متعاقب انجام شش هفته تمرينات با وزنه و پلايومتريک، ميزان الكتروميوگرافي (Integrated Electromyogram) گروه هاي تجربي در مقايسه با گروه كنترل افزايش معني داري پيدا كرده بود (P<0.05) بين تاثير تمرينات پلايومتريک و تمرينات با وزنه بر تغييرات EMG سطحي عضله بايسپس فموريس در هر دو مولفه قدرت و توان اختلاف معناداري مشاهده نشد. بين تاثير تمرينات پلايومتريک و تمرينات وزنه (ايزوتونيک) بر تغييرات EMG عضله ركتوس فموريس در مولفه قدرت تفاوت معني داري وجود داشت (P<0.05).
نتيجه گيري: تمرينات با وزنه باعث افزايش قدرت و توان انفجاري عضلات مي شود، در حاليكه تمرينات پلايومتريک بيشتر باعث افزايش توان انفجاري عضلات مي شود، ولي در كل مي توان از هر دو شيوه تمريني براي افزايش قدرت و توان بهره برد.