مقاله بررسي رابطه بين ميزان مشارکت کاري کارکنان و منابع پنج گانه قدرت مديران در بيمارستان هاي دولتي شهر اصفهان که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۸۹ در مديريت اطلاعات سلامت از صفحه ۵۷۷ تا ۵۸۵ منتشر شده است.
نام: بررسي رابطه بين ميزان مشارکت کاري کارکنان و منابع پنج گانه قدرت مديران در بيمارستان هاي دولتي شهر اصفهان
این مقاله دارای ۹ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله بهداشت و تندرستي
مقاله بيمارستان هاي دولتي
مقاله قدرت قانوني
مقاله مديريت بيمارستان

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: شمس اسداله
جناب آقای / سرکار خانم: سموعي راحله
جناب آقای / سرکار خانم: پوررياحي حبيبه

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: مديريت يکي از مهم ترين ارکان حيات، رشد و بالندگي يا مرگ سازمان و از جمله بيمارستان است. قدرت نيز يکي از عمده ترين مفاهيمي است که ضمن معطوف ساختن تلاش هاي نظري و بنيادي، در تمامي سطوح مديريت و منابع انساني از اهميت زيادي برخوردار شده است. مديراني که منابع قدرت را مي شناسند و آن را به کار مي برند، داراي مديريت اثربخش تر و عملکرد بهترهستند. با استفاده از منابع قدرتي که در اختيار مدير است مي توان مشارکت کاري کارکنان را افزايش داد. هدف اين مطالعه بررسي ارتباط بين مشارکت کاري کارکنان و منابع قدرت مديران ( قدرت پاداش، اجبار، قانوني، تخصص و مرجعيت) در بيمارستان هاي دولتي منتخب شهر اصفهان در سال ۸۸ بوده است.
روش بررسي: روش تحقيق مورد استفاده در اين پژوهش توصيفي– همبستگي و کاربردي است. جمعيت مورد مطالعه نمونه اي با ۱۴۰ نفر از کارکنان بيمارستان هاي الزهرا، کاشاني، امين، عيسي بن مريم و نور در سال ۱۳۸۸ بودند که هم افراد و هم بيمارستان ها به صورت تصادفي انتخاب گرديدند. در اين پژوهش از دو پرسش نامه اعمال قدرت و مشارکت کاري استفاده گرديد و براي بررسي رابطه بين امتياز منابع قدرت و نمره مشارکت کاري کارکنان، همچنين براي بررسي رابطه بين دو متغير مذکور با سن و سابقه خدمت از آزمون هاي T و همبستگي Pearson استفاده شد.
يافته ها: طبق نتايج، «قدرت تخصص» با ميانگين ۶۰٫۸۹ بيشترين تاثير بر مشارکت کاري کارکنان به عنوان يک عامل کيفي را نشان داد. رتبه بعدي تاثير بر مشارکت کاري کارکنان به ترتيب به قدرت قانوني، مرجعيت، اجبار و پاداش اختصاص داشت. مشارکت کاري کارکنان نيز با ميانگين ۶۲٫۹۹ داراي نمره اي بالاتر از حد متوسط بود. اما در فرضيات اين تفاوت ها از نظر آزمون هاي فرض رابطه معني داري را نشان نداد.
نتيجه گيري: در اين تحقيق تاثير منابع قدرت بر مشارکت کاري کارکنان به ترتيب مربوط به منابع تخصص، قانون، مرجعيت، اجبار و پاداش به دست آمد. البته علي رغم تفاوت چشم گير در نتايج توصيفي تحقيق، مشارکت کاري کارکنان با منابع قدرت مديران اختلاف معني داري نداشت.